Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 maja 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla D. P. adwokata.
Pismem z dnia 18 czerwca 2014 r. Wicedziekan Okręgowej Rady Adwokackiej poinformował Sąd, że adwokat Michał Kalita został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
W dniu 24 czerwca 2014 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.
Następnie Wicedziekan Okręgowej Rady Adwokackiej pismem z 5 sierpnia 2014 r. poinformował Sąd, że - po zapoznaniu się z wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2014 r. adwokata Michała Kality – zwalnia tegoż pełnomocnika z obowiązków świadczenia z urzędu pomocy prawnej dla skarżącego.
Wnioskiem z dnia 6 sierpnia 2014 r. adwokat Michał Kalita złożył wniosek o przyznanie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Podniósł, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Pełnomocnik wskazał, że zapoznał się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, adwokat wyznaczony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013r., poz. 461 j.t.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, przedmiotową opłatę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia).
Należy zaznaczyć, że stosownie do § 20 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przedmiotowe oświadczenie jest obligatoryjnym składnikiem tego wniosku i stanowi podstawę do ustalenia, że opłaty za czynności adwokackie nie zostały zapłacone w całości lub w części, pozwalając tym samym określić zakres, w jakim wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy powinno zostać pokryte przez Skarb Państwa.
W niniejszej sprawie adwokat wyznaczony jako pełnomocnik z urzędu dla strony skarżącej D. P. złożył wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, zgodnie z którym opłaty z tego tytułu nie zostały zapłacone w całości ani w części przez stronę skarżącą.
Należy w tym miejscu wskazać, że w świetle § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi:
- 1) w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- c) w innej sprawie - 240 zł.
Z uwagi na przedmiot niniejszej sprawy zastosowanie ma stawka minimalna, określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, w wysokości 240 zł.
Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w tym zakresie zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu w kwocie 240 zł netto, powiększonej o należny podatek VAT.
Z tych względów, na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.