Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. nakazał C.G. i S.S. wyłączenie z użytkowania grożącej zawaleniem wieżyczki o konstrukcji drewnianej, wypełnionej ścianką murowaną, umieszczenie na budynku zawiadomienia o zagrożeniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych oraz rozebranie elementów konstrukcji wieżyczki i odtworzenie części konstrukcji więźby dachowej w miejscu rozbiórki obiektu budowlanego położonego w "[...]", w terminie do dnia 31 lipca 2007 r. Ponieważ zobowiązani nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, postanowieniem z dnia 28 listopada 2011 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., uchylając postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E., nałożył na C.G. i S.S. solidarnie grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 3.742,62 zł. W dniu 16 kwietnia 2013 r. wierzyciel – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E.– wystawił tytuł wykonawczy, skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w E., w celu wyegzekwowania w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku nałożonego powyższym postanowieniem.
C.G. wniosła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, wskazując na niewymagalność obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanej, podnosząc, że w dacie wystawienia tytułu wykonawczego, tj. w dniu 16.04.2012 r., nie była właścicielką budynku mieszkalnego, "[...]" a jedynie jego lokatorką.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w E., pismem z dnia 30 stycznia 2013 r., przekazał pismo zobowiązanej - zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Powiatowemu Inspektorowi nadzoru Budowlanego w E., celem uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E., działając na podstawie art. 34 § 1 i 2 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), uznał zarzuty zobowiązanej za nieuzasadnione. Organ wskazał, że w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, C.G. bezspornie była współwłaścicielką "[...]", zabudowanej budynkiem mieszkalnym i wierzyciel prawidłowo ustalił osoby właścicieli. W sprawie nie zachodzą zaś przesłanki z art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W odwołaniu, złożonym od powyższego postanowienia, odwołująca się podniosła, że nie dysponowała prawem własności do lokalu.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ustawodawca zawarł zamknięty katalog przyczyn, które mogą być podstawą zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, a w przedmiotowym postępowaniu nie wystąpiła żadna z przesłanek, wskazanych w tym przepisie. Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym a administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, objętego tytułem wykonawczym. Tytuł wykonawczy został zaś prawidłowo nałożony na osobę, wskazaną w decyzji ostatecznej. Organ podniósł, że na dzień wydawania postanowienia, odwołująca się jest współwłaścicielką budynku i ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co oznacza, że obowiązek może zostać przez nią wykonany.
W skardze, złożonej do tutejszego Sądu, C.G. podniosła, że w czasie postępowania administracyjnego w sprawie złego stanu technicznego wieżyczki nie była właścicielką lokalu, "[...]" a jedynie jego lokatorką. Skarżąca zarzuciła naruszenie przez wierzyciela art. 59 § 1 pkt 2 i 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji., albowiem wystąpił brak wymagalności zapłaty grzywny z powodu błędu co do osoby zobowiązanej. Wskazała, że zgodnie z art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny rozpatruje zgłoszone zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela. Wierzyciel ustosunkował się do zarzutów w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 15 lutego 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r.
W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, wskazując, że motywy rozstrzygnięcia zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, ustaliły stan faktyczny sprawy i wydały rozstrzygnięcia, odpowiadające przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 marca 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 15 lutego 2013 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty skarżącej, dotyczące postępowania egzekucyjnego należności pieniężnej z tytułu grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, nałożonego na skarżącą ostateczną decyzją z dnia 1 czerwca 2007 r.
Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie postanowień stanowiły przepisy art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz.1015 z późn. zm.), powoływanej dalej jako u.p.e.a., które dotyczą możliwości wniesienia zarzutów do wystawionego tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym do zwalczania przez zobowiązanego niezgodności z prawem egzekucji administracyjnej. Stanowią środek ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
W myśl zaś art. 34 u.p.e.a. - zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zarzuty do wystawionego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. w dniu 16 kwietnia 2012 r. tytułu wykonawczego, mającego na celu wyegzekwowanie wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Elblągu z dnia 1 czerwca 2007 r., wskazując na błąd co do osoby zobowiązanego. Wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. tytuł wykonawczy z dnia 16 kwietnia 2012 r. dotyczy grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku, wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 czerwca 2007 r. Decyzją tą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w E. nakazał C.G. i S.S. wyłączenie z użytkowania grożącej zawaleniem wieżyczki o konstrukcji drewnianej, wypełnionej ścianką murowaną, umieszczenie na budynku zawiadomienia o zagrożeniu bezpieczeństwa dla ludzi i mienia i zakazie jego użytkowania, zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych oraz rozebranie elementów konstrukcji wieżyczki i odtworzenie części konstrukcji więźby dachowej w miejscu rozbiórki obiektu budowlanego położonego w "[...]" w terminie do dnia 31 lipca 2007 r.
Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta została skierowana do C.G. i S.S. Skarżąca zarzuciła, że w dniu wystawienia tytułu wykonawczego nie była właścicielką przedmiotowej nieruchomości, tylko jej lokatorką. Jak wynika z akt sprawy, akt notarialny, stanowiący sprostowanie umowy darowizny nieruchomości, sporządzony został w dniu 11 kwietnia 2012 r. Wierzyciel – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zajął stanowisko w sprawie zarzutów, wniesionych przez skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w E., postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r., utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 18 marca 2013 r..
W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna, z której można wywieść ciążący na skarżącej obowiązek. Wymagalność obowiązku rozbiórki potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 1 czerwca 2007 r. a obowiązek nałożony tą decyzją nie został wykonany dobrowolnie przez zobowiązanych. Tytuł wykonawczy został zaś wystawiony na osoby, na które nałożono obowiązek decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w E. z dnia 1 czerwca 2007 r.
To zaś oznacza, iż nie ma podstaw do twierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Sytuacja może ulec zmianie, jeśli w wyniku działań prawnych zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a więc w niniejszej sprawie - decyzja nakazująca rozbiórkę elementów konstrukcji wieżyczki z dnia 1 czerwca 2007 r.
Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że zarzut naruszenia zaskarżonym postanowieniem art. 59 § 1 pkt 2 i 4 u.p.e.a. jest niezasadny.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.
- - ---------------------- 6