Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 10 listopada 2014 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowej SN 15kV przebiegającej w m. A przez działki nr "[...]" - obręb A; nr "[...]" – obręb "[...]"; nr "[...]" - obręb A. We wniosku podano, że projektowana linia kablowa będzie zasilana z projektowanego obiektu GPZ A Centrum 110/15kV (teren Zespołu Szkół Budowlanych przy ul. A), który jest przewidziany między innymi do zasilania infrastruktury tramwajowej w A. Projektowana linia kablowa SN ma na celu zwiększyć pewność zasilania w obrębie ulic A, B, C. Wskazano ponadto, że spółka A jako przedsiębiorstwo energetyczne ma w obowiązku utrzymywać swoją sieć dystrybucyjną w nienagannym stanie technicznym, z zachowaniem odpowiedniej jakości energii elektrycznej, co wynika z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne.
Na wskazanym terenie znajduje się dużo sieci kablowych SN 15kV zbudowanych na przełomie lat 70 i 80 - tych. Są to kable o izolacji papierowo - olejowej, których czas eksploatacji powoli dobiega końca i spółka A przy każdej planowanej inwestycji, remontując istniejące lub budując nowe sieci kablowe SN, wykonuje równolegle niezbędne powiązania z istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną z okolicznych terenów. Nowe kable SN w izolacji z polietylenu usieciowanego (tzw. kable "suche") są kablami "wiecznymi", których nie trzeba wymieniać po jednym okresie eksploatacji.
Natomiast w przypadku ich uszkodzenia odtworzenie izolacji nie nastręcza żadnych problemów, jak to ma miejsce w przypadku kabli "olejowych". Do wniosku dołączono m.in.: pełnomocnictwo, mapy sytuacyjno - wysokościowe, projekt zagospodarowania terenu z obszarem oddziaływania.
Decyzją z dnia "[...]" działająca z upoważnienia Prezydenta A Kierownik Referatu ds. lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalania warunków zabudowy w Wydziale Rozwoju Miasta ustaliła lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowej SN 15kV przebiegającej w m. A w obrębie ulic A, B, C przez działki nr "[...]" - obręb A; nr "[...]" - obręb A; nr "[...]" - obręb A. W uzasadnieniu decyzji podano, że dokonano analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. - warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, która pozwoliła na ustalenie, że realizacja planowanej inwestycji, w sposób określony w niniejszej decyzji, nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, wymagań ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, ochrony zdrowia, walorów ekonomicznych przestrzeni, prawa własności, potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa oraz potrzeb interesu publicznego.
Dla ww. inwestycji nie wyznaczano obszaru analizowanego, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).
Od ww. decyzji organu pierwszej instancji odwołała się Spółdzielnia
Mieszkaniowa A. Wskazała, że nie zgadza się z wydaną decyzją w części dotyczącej przebiegu inwestycji przez działki o nr "[...]" - obręb A i w związku z powyższym wnosi o jej uchylenie we wskazanym wyżej zakresie. W ocenie Spółdzielni, wydając zaskarżoną decyzję organ pominął zastrzeżenia skarżącej, która wskazywała na możliwość alternatywnego przebiegu planowanej inwestycji przez działki o nr "[...]" - obręb A, stanowiące własność Gminy A, zamiast przez wskazane w decyzji działki nr "[...]", pozostające w użytkowaniu wieczystym skarżącej. W dalszej części odwołująca Spółdzielnia wskazała, że w wyniku ustalenia przebiegu inwestycji przez działki o nr "[...]" dojdzie do uszczuplenia władztwa skarżącej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji bowiem nie wynika jednoznacznie, czy został wybrany najmniej uciążliwy dla skarżącej możliwy przebieg inwestycji. Organ bezkrytycznie przyjął jedynie wyjaśnienia wnioskodawcy, którego zdaniem zaproponowany przez skarżącą alternatywny przebieg działek jest niewykonalny ze względu na brak zgody właściciela na wejście na teren działki nr "[...]", na którym znajduje się m.in. boisko oraz jego kolizję z kolektorem ciepłowniczym.
Odnosząc się do powyższych argumentów wskazała, że odwołująca również nie wyraziła zgody na przebieg inwestycji przez działki nr "[...]", jednak nie stanowiło to wystarczającej przeszkody do wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie nie zostało dostatecznie wyjaśnione, czy nie jest jednak możliwy przebieg linii kablowej przez działkę nr "[...]", z ominięciem znajdującego się na niej boiska. Ponadto z mapy uzbrojenia terenu wynika, że nie istnieje kolizja proponowanego przez skarżącą przebiegu linii kablowej z istniejącym kolektorem ciepłowniczym na działce nr "[...]". Odległość pomiędzy alternatywnym przebiegiem inwestycji, a istniejącym ciepłociągiem jest bowiem wystarczająca na posadowienie tam linii kablowej.
Jednocześnie, kształt działki nr "[...]" wskazuje jednoznacznie na to, że została ona wydzielona właśnie na cele uzbrojenia terenu. W związku z tym planowana inwestycja powinna zostać przeprowadzona w pierwszej kolejności z maksymalnym wykorzystaniem ww. działki, a dopiero później z ingerencją w działki sąsiednie. Temu celowi służyć miała złożona przez skarżącą propozycja. W konkluzji odwołująca uznała, że w przedmiotowej sprawie organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający kwestii związanych ze stanem faktycznym i prawnym, na terenie, przez który może przebiegać inwestycja według wariantów zaproponowanych przez wnioskodawcę i skarżącą, co czyni zaskarżoną decyzję co najmniej przedwczesną. Na marginesie wskazał, że wyczerpujące wyjaśnienie podniesionych w odwołaniu wątpliwości pozwoli na uniknięcie kwestionowania przez skarżącą planowanego przebiegu inwestycji na kolejnych jej etapach oraz niewątpliwie przyczyni się do przyspieszenia jej realizacji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż dla terenu objętego wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem należało ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji. Zaznaczono też, że obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje ugruntowany pogląd zgodnie z którym budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem. Zdaniem Kolegium wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, a zatem nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku. Z akt sprawy wynika ponadto, że organ zastosował tryb przewidziany w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. dla inwestycji celu publicznego, tj. obwieszczenie.
Skargę na ww. decyzję wywiodła Spółdzielnia Mieszkaniowa A, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych; stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wskazany przepis nakłada na organ obowiązek wyjaśnienia podstawowych dla sprawy okoliczności faktycznych oraz dokonanie ich analizy, co dopiero pozwala na ocenę, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z przepisami odrębnymi.
W ocenie skarżącej, pomimo podnoszenia w toku postępowania przed organami obu instancji zastrzeżeń dotyczących wnioskowanego przez inwestora przebiegu zamierzonej inwestycji, a nawet wskazania jej alternatywnej trasy, nie dokonano szczegółowych ustaleń faktycznych oraz analizy wynikającego z nich stanu. Zdaniem skarżącej, orzekające w przedmiotowej sprawie organy bezkrytycznie przyjęły w tym zakresie twierdzenia inwestora, w żaden sposób ich jednak nie weryfikując.
W szczególności, nie przeprowadzono chociażby oględzin nieruchomości, przez które przebiegać ma planowana inwestycja, w toku których można byłoby ustalić jej ewentualną kolizję z istniejącymi elementami infrastruktury technicznej lub nasadzeniami. Z tych względów, stanowisko organów administracyjnych, jakoby planowana inwestycja była zgodna z przepisami odrębnymi, wydaje się skarżącej przedwczesne. Ponadto, w ocenie skarżącej, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji celu publicznego powinna poprzedzać wyczerpująca analiza najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości, tak by zakres ingerencji w prawa właścicielskie sprowadzony został do niezbędnego minimum. W tym zakresie przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżąca wskazała, że niewątpliwie, w wyniku ustalenia przebiegu inwestycji przez działki o nr "[...]’ dojdzie do uszczuplenia jej władztwa.
Skoro zaś możliwy jest alternatywny przebieg planowanej inwestycji z pominięciem ww. nieruchomości jest to niedopuszczalne. Zwróciła również uwagę, że kształt działki nr "[...]", przez którą zgodnie z zaproponowanym rozwiązaniem mogłaby przebiegać inwestycja, wskazuje jednoznacznie na to, że została ona wydzielona właśnie na cele uzbrojenia terenu. W konkluzji skarżąca uznała, że zaakceptowanie ustalenia lokalizacji w sposób wskazany przez inwestora i przyjęty w zaskarżonej decyzji z pominięciem ww. nieruchomości, prowadziłoby do zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego.
Natomiast w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ nie może zaniechać oceny planowanej inwestycji z punktu widzenia spełnienia wymogów ładu przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia "[...]" ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie linii kablowej SN 15kV przebiegającą w m. A. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że stosownie do treści art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r., poz. 199) realizacja inwestycja celu publicznego, w przypadku braku planu miejscowego, może zostać zrealizowana po wcześniejszym uzyskaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawarto definicję legalną "inwestycji celu publicznego", wyjaśniając, że pod pojęciem powyższym należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na pojęcie inwestycji celu publicznego składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia lokalnego lub ponadlokalnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09, CBOSA).
Warunkiem przyporządkowania inwestycji, jako inwestycji celu publicznego jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że powinien być to cel, o jakim mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Równocześnie dla ustalenia, czy zamierzenie budowlane, które ma zostać zrealizowana wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nieistotnym jest, czy inwestorem jest podmiotem prywatny, czy też publiczny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, Baza NSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że stosownie do treści art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a więc realizacja inwestycji liniowych. Niewątpliwie planowana inwestycja – budowa linii kablowej SN 15kV zasilanej z projektowanego obiektu GPZ – mieści się w zakresie zastosowania powołanego powyżej przepisu, jako realizacja sieci elektroenergetycznej, co powoduje, że spełniona jest pierwsza z przesłanek zakwalifikowania jej jako realizacji inwestycji celu publicznego.
Odnosząc się natomiast do drugiej z przesłanek określonych w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaką jest realizacja działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), zauważyć należy, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), do zadań własnych gminy, związanych z zaspokajaniem zbiorowych potrzeb wspólnoty zalicza się również zaopatrzenie w energię elektryczną.
Tym samym budowa linii kablowej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, służącej pewności zasilania w energię elektryczną obrębu ulic A, B, C, jest działaniem o znaczeniu lokalnym (gminnym). Okoliczność, że dostarczanie energii elektrycznej należy do zadań własnych gminy ma wpływ na ocenę znaczenia określonej we wniosku inwestycji jako inwestycji celu publicznego, ponieważ pozwala usystematyzować priorytety w zaspokajaniu potrzeb społeczności lokalnej.
Planowana inwestycja niezależnie od tego, do ilu odbiorców ma być dostarczona energia, należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 264/11, Baza NSA).
Odnośnie do kwestionowanego przez skarżącą przebiegu projektowanej linii kablowej wskazać trzeba, że według inwestora zaproponowana lokalizacja usytuowania spornej inwestycji jest najkorzystniejsza. W spornej części prowadzi ona bowiem przez trawnik wzdłuż chodnika. Wskazano przy tym, że samo "podejście" kabla do stacji transformatorowej, znajdującej się na działce "[...]", we fragmencie asfaltowego parkingu, będzie zgodnie z przewidywaniami wykonane metodą bezwykopową. Ponadto inwestor zwrócił uwagę, że projektowana przez niego trasa przebiegu kabla zajmuje jedynie jedną działkę dzierżawioną przez Przedszkole Miejskie, tj. działkę nr "[...]" i prowadzona ona będzie w sposób uwzględniający obecne zagospodarowanie terenu, w tym plac zabaw oraz nowe nasadzenia nie widniejące na mapach. Wskazano przy tym, że zaproponowana przez Spółdzielnię Pojezierze trasa przebiega przez sąsiednią działkę nr "[...]", na której zlokalizowane jest boisko przedszkolne.
Według inwestora taka propozycja trasy jest nie do zaakceptowania ze względu na kolizję z podziemnym kolektorem ciepłowniczym oraz konieczność uzgodnień z właścicielami kolejnych działek o nr "[...]" (akta adm., k. – 38).
W ocenie Sądu argumentacja skarżącej nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Usytuowanie kabla zaproponowane przez inwestora jest przemyślane i spowoduje mniejsze utrudnienia, niż te, które wynikłyby z planu przedstawionego przez skarżącą. Argumentacja co do optymalnego przebiegu planowanej linii energetycznej, zaprezentowana przez inwestora, znajduje potwierdzenie w mapach portalu geodezyjnego prowadzonego na stronie internetowej: geoportal.gov.pl. Z map geodezyjnych wynika, że planowana sporna trasa przebiegu linii energetycznej usytuowana będzie tylko na niewielkim skrawku działki o nr "[...]", na której znajduje się parking. Inwestor wyjaśnił, że w tej części kabel będzie przeprowadzony metodą bezwykopową.
Dalej zaś będzie ona prowadzona przez działkę o nr "[...]" po trawniku, wzdłuż chodnika. Inwestycja w znacznej części będzie także przebiegała przez działkę nr "[...]", która - jak wskazuje sama Spółdzielnia – ze względu na jej kształt ma służyć przeprowadzeniu na terenie tej działki elementów infrastruktury. Jeśliby zaś przeprowadzić linię energetyczną stosownie do propozycji Spółdzielni to spowodowałoby to ingerencję w działkę przedszkola, na której znajduje się boisko, oraz prawdopodobną ingerencję w drzewostan rosnący wzdłuż granicy tej działki. Nie można też pominąć wskazywanych przez inwestora istotnych utrudnień związanych z kolizją planowanej inwestycji z istniejącym już kolektorem ciepłowniczym.
W tym kontekście warto również odnieść się do zarzutu strony skarżącej odnoszącego się do braku szczegółowej analizy zaproponowanej trasy alternatywnej przebiegu spornej linii energetycznej. Wskazać należy skarżącej, że żaden przepis prawa nie obliguje organu przy wydawaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego do badania zaproponowanej przez uczestnika postępowania innej lokalizacji planowanej inwestycji. Byłoby to niejako zaprzeczeniem istoty tego typu inwestycji, które cechują się prymatem interesu publicznego nad interesem prywatnym. Podobnie żaden przepis prawa nie wskazuje, jaka chciałaby tego skarżąca, że skoro planowana inwestycja ma w pierwszej kolejności służyć budowanej miejskiej linii tramwajowej, to należałoby przeprowadzić taką inwestycję przez tereny miasta. Zaznaczyć trzeba, że w żadnym akcie prawnym nie znajdziemy takiego ograniczenia.
Dodatkowo z wniosku inwestora wynika, że sporna inwestycja polegająca na budowie linii kablowej SN 15 kV służyć ma przede wszystkim poprawie bezpieczeństwa energetycznego w obrębie ulic A, B i C. Zwiększy to w ocenie inwestora zdecydowanie pewność zasilania w energię elektryczną w tym rejonie, zmniejszy ilość awarii i związanych z nimi wyłączeń oraz koniecznych prac naprawczych (akta adm., k. – 15). Planowana inwestycja nie będzie zatem służyła stricte tylko linii tramwajowej, ale także zwiększy bezpieczeństwo energetyczne całego pobliskiego obszaru.
Przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jedynie, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (pkt 1); stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2), co też organ uczynił w okolicznościach rozpoznawanej sprawy.
Trzeba przy tym pamiętać o tym, że realizacja inwestycji celu publicznego w sposób szczególny ogranicza prawo własności, co jest podyktowane interesem publicznym. Jednakże w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można uznać, że prawo własności skarżącej doznało dotkliwych ograniczeń w związku z ustaleniem przebiegu spornej linii kablowej. Właściwie nie wiadomo jakie to uciążliwości miałyby spotkać skarżącą w związku z planowaną inwestycją. Strona skarżąca w żaden sposób ich nie skonkretyzowała, pisząc tylko ogólnie o uszczupleniu jej władztwa. Na marginesie zauważyć należy, że linia kablowa będzie przebiegała praktycznie po granicy działek Spółdzielni, poprzez niewielką część parkingu i trawnik.
Ponadto skarżąca stwierdziła, przytaczając liczne przykłady orzeczeń, że wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego powinna poprzedzać wyczerpująca analiza najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, tak, by zakres ingerencji w prawa właścicielskie sprowadzony został do minimum. Zauważyć należy, że orzeczenia, na które powołała się skarżąca zapadły na gruncie odmiennych stanów faktycznych niż rozpoznawany w niniejszej sprawie i przede wszystkim dotyczą przedmiotu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a nie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, co do której nie stosuje się wymogów przedstawionych przez skarżącą w zakresie minimalizowania uciążliwości inwestycji dla właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości wynikających z przywołanych orzeczeń.
Ponadto należy zauważyć, że organ I instancji zrealizował ciążące na nim obowiązki poinformowania stron o toczącym się postępowaniu, w tym również poprzez publiczne obwieszczenie zarówno o prowadzonym postępowaniu administracyjnym, jak i o wydanej w sprawie decyzji.
W takiej sytuacji faktycznej oraz prawnej organy administracji publicznej nie mogły odmówić uczynienia zadość wnioskowi inwestora i wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.