Uzasadnienie
W skardze wniesionej do tut. Sądu na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej J. G. wskazał, że chciałby "doprecyzować wcześniej złożony wniosek", wskazując na okoliczności związane ze złożeniem wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podano, że od zakwestionowanej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, które to zostało postanowieniem organu z dnia "[...]" pozostawione bez rozpoznania z tego względu, ze zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.
W pierwszej kolejności należy podnieść, że stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wyczerpanie środków zaskarżenia ma miejsce wtedy, gdy organ wyższej instancji rozpozna wniesiony środek zaskarżenia. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w danej sprawie, otwiera tej stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wówczas przedmiotem skargi do sądu jest decyzja administracyjna wydana po rozpatrzeniu odwołania albo postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
W świetle poczynionych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że skarżący w niniejszej sprawie wyczerpał środki zaskarżenia służące mu w postępowaniu administracyjnym, ponieważ wniesione przez niego odwołanie od decyzji organu I instancji zostało rozpoznane przez do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej poprzez wydanie opisanego już postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Jednak we wniesionej do Sądu skardze w żaden sposób nie odniesiono się do tego postanowienia i kwestii uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Skarżący jednoznacznie określił datę i numer zaskarżonej decyzji i nie budziło wątpliwości Sądu, że zażądał kontroli legalności wyłącznie decyzji organu I instancji, rozwijając w skardze argumentację przeciwko legalności tej decyzji. Sąd uznał jednak, że decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, ponieważ przedmiotem takim mogłoby być wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. To postanowienie było ostatecznym aktem administracyjnym kończącym postępowanie. Nie jest takim aktem jednak zaskarżona decyzja burmistrza, pomimo że jest decyzją ostateczną. Skarga do sądu administracyjnego służy bowiem na ostateczne rozstrzygnięcie organu rozpatrującego środek zaskarżenia wniesiony przez stronę od decyzji pierwszoinstancyjnej.
Innymi słowy, wniesiona skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ stwierdzenie przez organ odwoławczy – na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 201 r., poz. 1257) – uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie otwiera stronie drogi do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydaną przez organ I instancji decyzję, od której strona wniosła odwołanie.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.