Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Starosta orzekł o przyznaniu J. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 stycznia 2005r. oraz o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu podano, iż bezrobotnemu nie przysługuje zasiłek dla bezrobotnych gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie udokumentował przepracowania 365 dni, ani też innego okresu o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Od decyzji tej odwołał się J. S. Podniósł, iż w dniu 7 stycznia 2005r. był w powiatowym urzędzie pracy celem rejestracji, lecz pracownik urzędu poinformował go, iż ma się zgłosić po 19 stycznia 2005r. Ponownie był w urzędzie w dniu 21 stycznia 2005r. i wówczas otrzymał decyzję o odmowie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu zbyt późnej rejestracji. Wyjaśnił, iż z informacji uzyskanych od pracownika urzędu wynikało, iż urząd pracy był nieczynny w dniu 3 stycznia 2005r., zaś dzień 1 i 2 stycznia 2005r. były dniami wolnymi od pracy. W związku z tym w ocenie odwołującego się decyzja o odmowie przyznania zasiłku jest dla niego krzywdząca, gdyż został wprowadzony w błąd przez pracownika urzędu, a nie miał możliwości zarejestrowania się w dniu 1 stycznia 2005r., gdyż był to dzień wolny od pracy.
Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyznania statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 stycznia 2005r. i przyznał status osoby bezrobotnej z dniem 7 stycznia 2005r. W uzasadnieniu podano, iż w ocenie organu odwoławczego nie było przeszkód do dokonania rejestracji bezrobotnego w dniu 7 stycznia 2005r., skoro wyrażał taką wolę i posiadał świadectwo pracy z ostatniego miejsca zatrudnienia, gdyż brak zaświadczenia o wykonywaniu zatrudnienia w okresach wcześniejszych nie miał znaczenia dla przyznania statusu bezrobotnego.
W związku z tym uchylono decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty przyznania statusu osoby bezrobotnej i przyznano ten status z dniem 7 stycznia 2005r. Wskazano jednak, iż bezrobotny nie spełnił warunków do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, tj. od 6 lipca 2003r. do 7 stycznia 2005r. przepracował 363 dni zamiast wymaganego okresu 365 dni. Wskazano przy tym, iż argumentacja dotycząca dni od 1 do 3 stycznia nie ma znaczenia, gdyż bezspornie ustalono, iż pierwsza jego wizyta w urzędzie pracy miała miejsce w dniu 7 stycznia 2005r.
Na tę decyzję skargę wniósł J. S., zaskarżając ją w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jako wydanej z naruszeniem prawa, polegającym na błędnym poinformowaniu go przez pracownika urzędu o terminie zgłoszenia się do rejestracji. Podał, iż został zwolniony z ostatniego miejsca pracy z dniem 31 grudnia 1994r., zaś w dniu 7 stycznia 2005r. zgłosił się w urzędzie pracy celem rejestracji. Poinformowano go, iż powinien się zgłosić po 19 stycznia 2005r,. gdyż brak jest wszystkich dokumentów. Jednakże w dniu 21 stycznia 2005r., kiedy to zgłosił się w urzędzie pracy, oznajmiono mu, iż zgłosił się za późno. Skarżący wyjaśnił, iż jest zwykłym robotnikiem i nie zna się na terminach, a w związku z tym postępował tak jak mu polecono. Czuje się zatem oszukany i pozostawiony bez środków do życia, mając na utrzymaniu rodzinę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a w związku z tym przyznanie zasiłku dla bezrobotnych możliwe jest tylko w sytuacji określonej w ustawie. Ta zaś nie przewiduje możliwości przyznania zasiłku ze względu na trudną sytuację materialną bezrobotnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji. Przy czym Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, iż została ona wydana z naruszeniem prawa, lecz z innych względów niż podniesione w skardze.
Podnieść należy, iż zgodnie z zasadą określoną w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, iż organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie kontroli decyzji pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę administracyjną. W związku z tym stosując art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i uchylając decyzję pierwszej instancji w części oraz orzekając w tym zakresie, organ musi podjąć rozstrzygnięcie także co do pozostałej części zaskarżonej decyzji (np. poprzez utrzymanie w tym zakresie zaskarżonej decyzji w mocy). Jak wskazano bowiem w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996r. (Sygn. akt SA/Wr 1996/95, opublik. ONSA z 1997r. Nr 1 poz.
- 35) istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia organu I instancji.
W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji rozstrzygała zarówno o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej, jak i o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy uchylił tę decyzję jedynie w części dotyczącej przyznania statusu osoby bezrobotnej, podejmując w tym zakresie odmienne rozstrzygnięcie, nie orzekł zaś co do kwestii prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Brak orzeczenia o całości sprawy rozstrzygniętej decyzją pierwszoinstancyjną narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a tym samym skutkuje koniecznością jej uchylenia.
Wobec powyższego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.