Uzasadnienie
Uchwałą z dnia "[...]" Nr "[...]" Rada Powiatu w G. podtrzymała swoje rozstrzygnięcie wyrażone w uchwale nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie uznania Rady Powiatu w G. za organ niewłaściwy do rozpatrzenia skargi skierowanej przez I. Ż. na nienależyte załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu podano, iż 5 czerwca 2008r. I. Ż. skierował kolejną skargę do Rady Powiatu w G. o ponowne rozpatrzenie skargi złożonej z dniu 5 maja 2008r. na nienależyte załatwienie jego wniosku o udzielenie informacji publicznej. Uchwałą z dnia "[...]" Rada Powiatu uznała się za niewłaściwą rzeczowo do jej rozpatrzenia. Podano, iż skarżący żądał udzielenia informacji dotyczącej wskazania osoby, na której polecenie umieszczono na drzwiach wejściowych do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie informację o zakazie wstępu akwizytorom oraz wskazania podstawy prawnej do wprowadzenia takiego zakazu, na co uzyskał wyczerpującą odpowiedź.
Wskazano, iż w uzasadnieniu uchwały nr "[...]" Rada Powiatu wyjaśniła, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta odsyła do przepisów Kodeksu wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialno-technicznej polegającej na jej udzieleniu. Podano, iż ustawodawca pozbawił stronę możliwości wniesienia skargi lub innego środka na bezczynność, czy niewłaściwe załatwienie sprawy wynikającej z ustawy o dostępie do informacji publicznej na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazano, iż skarżący ma możliwość skorzystania ze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego o czym został pouczony w uzasadnieniu poprzedniej uchwały. Pomimo pouczenia ponownie wniósł skargę do rady powiatu. W tym stanie rzeczy rada powiatu podtrzymuje swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.
W dniu 12 lutego 2009r. I. Ż. wezwał Radę Powiatu G. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego między innymi przedmiotową uchwałą. Powołał się na przepisy Konstytucji i Kodeksu postępowania administracyjnego gwarantujące mu rozpatrzenie skargi na organ – Starostę G., zarzucając sprzeczność uchwały z prawem.
W dniu 13 marca 2009r. I. Ż. wniósł do tut. Sądu skargę na wyżej wskazaną uchwałę Rady Powiatu G. Podał, iż pomimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie usunięto naruszeń, ani nie udzielono mu odpowiedzi. Podniósł iż jego skarga wniesiona do Rady Powiatu w dniu 5 maja 2008r. dotyczyła nienależytego wykonywania zadań przez właściwy organ lub przez jego pracowników oraz naruszenia praworządności. Wskazał, iż rada jest uprawniona do rozpatrzenia tej skargi na podstawie art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podał, iż zgodnie z art. 231 Kodeksu postępowania administracyjnego jeżeli organ, który otrzymał skargę nie jest właściwy do jej rozpatrzenia obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni przekazać ją organowi właściwemu.
Skarżący podniósł, iż skarżył się na naruszenie praworządności dokonane przez Dyrektora PCPR przez wprowadzenie zakazu wstępu akwizytorom i handlu obnośnego oraz na Starostę G. za brak podjęcia stosownych działań. Rada niewłaściwie przyjęła, iż nie jest organem właściwym do rozpatrzenia tej skargi oraz nie zastosowała się do obowiązków wynikających z art. 65 i 231 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego uchwała jest sprzeczna z prawem, gdyż rada powiatu jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi na dyrektora PCPR, gdyż jest to jednostka organizacyjna powiatu.
Ponadto Rada mogła jedynie orzec o zasadności lub bezzasadności skargi, a w przypadku uznania się za organ niewłaściwy postąpić w myśl reguł zawartych w art. 65 i 231 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Powiatu G. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, iż dopiero w skardze do Sądu skarżący zmienił tryb swojego postępowania zastępując postępowanie o udzielenie informacji publicznej trybem skargowym. Podano, iż zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o jednoznaczne wnioski skarżącego dotyczące dostępu do informacji publicznej, a w takim przypadku Rada nie była właściwa do rozpatrywania wniosków, skarg lub odwołań. Natomiast odmienna sytuacja nastąpiłaby w przypadku skargi wniesionej w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podnieść należy, iż stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta obejmuje jednak tylko orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Powiatu G. dotycząca podtrzymania rozstrzygnięcia Rady Powiatu w G. odnośnie uznania się za niewłaściwy do rozpatrzenia skargi I. Ż. na nienależyte załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, iż skarga wniesiona przez I. Ż. do Rady Powiatu dotyczyła nienależytego wykonywania zadań przez właściwy organ albo przez jego pracowników oraz naruszenia praworządności. Ponadto w skardze do Sądu skarżący potwierdził, iż skarga jego została wniesiona w trybie art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wskazać należy, iż art. 229 Kodeksu postępowania administracyjnego zawarty jest w Dziale VIII Kodeksu, regulującym kwestie dotyczące tzw. skargi powszechnej. Zgodnie z art. 229 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej działalności zarządu powiatu oraz starosty, a także kierowników powiatowych służb, inspekcji, straży i innych jednostek organizacyjnych jest rada powiatu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (jeszcze przed reformą sądownictwa administracyjnego) przeważał pogląd, iż sprawy z tego zakresu nie podlegają kognicji sądu administracyjnego (tak między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2001r. Sygn. akt I SA 2668/00, LEX nr 54426 oraz w postanowieniu z dnia 21 września 2001r. sygn. akt I SA 2347/01, LEX nr 55766). Podobne stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny funkcjonujący w obecnym kształcie (por. wyrok z dnia 20 lipca 2004r.
Sygn. akt OSK 650/04, niepublik., postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2008r. Sygn. akt I OSK 1300/08, niepublik.). W ostatnim z przytoczonych orzeczeń wskazano, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu.
Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji nie została wymieniona w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zatem sąd administracyjny nie jest uprawniony do kontroli uchwał podjętych w trybie tzw. skargi powszechnej, to nie jest także uprawniony do badania, czy skarga taka została właściwie załatwiona, a tym bardziej czy zasadnie rada podjęła ponowną uchwałę podtrzymującą swoje wcześniejsze stanowisko w przedmiotowej sprawie. W związku z tym skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.