Uzasadnienie
We wniosku, złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca – A. P. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu podniosła, iż od "[...]" jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z okresowym prawem do zasiłku i mimo wielu starań nie może podjąć jakiegokolwiek zatrudnienia. Wskazała, iż razem z mężem wychowują dwóch synów i starają się zapewnić im utrzymanie na odpowiednim poziomie, co pociąga za sobą wydatki finansowe. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe z mężem i dwójką synów. Do majątku rodziny należy mieszkanie o powierzchni ok. "[...]" oraz zasoby pieniężne w wysokości "[...]", które skarżąca zamierza przeznaczyć na rozpoczęcie działalności gospodarczej i stworzenie dla siebie miejsca pracy. Źródłami dochodu rodziny są zasiłek dla bezrobotnych skarżącej w wysokości "[...]" oraz wynagrodzenie za pracę jej męża w wysokości "[...]", co stanowi łącznie "[...]" brutto.
Skarżąca wskazała, iż dochód rodziny wynosi obecnie ok. "[...]" netto, lecz od "[...]", wraz z wygaśnięciem prawa do zasiłku, wynosił będzie ok. "[...]". Miesięczne opłaty wynoszą natomiast ok. "[...]", w tym rata kredytu "[...]" w wysokości "[...]".
W świetle art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, czyli przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje natomiast, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zauważyć należy, iż strony zobowiązane są co do zasady do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie (art. 199 ppsa). Prawo pomocy, zwane potocznie prawem ubogich, stanowi natomiast instytucję wyjątkową i z tego też powodu, powinno być przyznawane wyłącznie, gdy strona istotnie nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym było i jest dla niej obiektywnie niemożliwe. W konsekwencji, jeżeli strona ma środki majątkowe, a w szczególności posiada stały miesięczny dochód przewyższający ustalone minimalne wynagrodzenie za pracę, bądź też posiada majątek, szczególnie nieruchomości, to powinna partycypować w kosztach postępowania (zob. M. Niezgódka-Medek, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 725-728 i powołane tam orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego).
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż sytuacja materialna skarżącej i jej rodziny nie przemawia za uznaniem, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca przyznanie jej prawa pomocy, czy to zakresie całkowitym, czy też w zakresie częściowym. Wprawdzie skarżąca jest osobą bezrobotną, lecz jej mąż osiąga stały miesięczny dochód w kwocie ponad "[...]" przekraczającej minimalne wynagrodzenie za pracę. Łączny dochód małżonków do "[...]" wynosił "[...]" brutto, natomiast od "[...]" wynosił będzie "[...]". Mając na uwadze jego wysokość, stwierdzić należy, że dochód ten umożliwia nie tylko zaspokojenie niezbędnych potrzeb 4-osobowej rodziny, ale również poczynienie oszczędności na pokrycie kosztów postępowania w niniejszej sprawie, które na obecnym etapie postępowania ograniczają się w istocie do wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Dodatkowo zauważyć należy, że skarżąca dysponuje również zasobami pieniężnymi w wysokości "[...]", którymi do czasu rozpoczęcia działalności gospodarczej może się posiłkować jeśli poczynione z dochodu oszczędności nie wystarczą na jednorazowe pokrycie kosztów postępowania.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, że nie posiada i nie jest w stanie zdobyć środków pieniężnych na sfinansowanie swojego udziału w postępowaniu sądowym.
W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono jak w sentencji.