Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia "[...]" E.C. zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad J.Ł. (ojciec), legitymującym się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w "[...]", który zaliczył go do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe (orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia "[...]", Nr "[...]").
Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działający z upoważnienia Wójta - Zastępca Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" odmówił przyznania E. C. wnioskowanego świadczenia wskazując, że powodem odmowy jest nie spełnienie przesłanek ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 17 ust. 1-4 i art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako: k.p.a.), § 7 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2005 r. Nr 105, poz. 881 ze zm.), § 1 pkt 2, pkt 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2009 r. Nr 129, poz. 1058) oraz zarządzenia Wójta Gminy z dnia "[...]", Nr "[...]", w sprawie upoważnienia Zastępcy Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w "[...]" do wydawania decyzji administracyjnych.
W uzasadnieniu decyzji podniósł, iż z posiadanej dokumentacji wynika, że ojciec wnioskodawczyni – J.Ł. pozostaje w związku małżeńskim. Zarówno ojciec wnioskodawczyni, jak też jej matka, legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności J.Ł. Nr "[...]", wydane na stałe). W toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że wnioskodawczyni wraz z mężem posiadają gospodarstwo rolne o powierzchni "[...]" ha. Jednak E.C. głównie zajmuje się domem i opieką nad rodzicami. Według przeprowadzonego wywiadu środowiskowego przez pracownika GOPS, wnioskodawczyni sprawuje bezpośrednią i pełną opiekę nad chorym ojcem i jego żoną. Wskazał, iż na podstawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne przysługuje matce albo ojcu, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny oraz opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby ze względu na znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a powyższej ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim. Z posiadanej dokumentacji wynika, że E.C. nie spełnia wymogów określonych w ustawie o świadczeniach rodzinnych, bowiem jej ojciec pozostaje w związku małżeńskim.
W odwołaniu od powyższej decyzji E.C. podniosła, że jej rodzice nie są już w stanie wykonywać samodzielnie podstawowych czynności życiowych, ich stan zdrowia ciągle się pogarsza, stąd konieczna jest już nawet pomoc całodobowa.
Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 1 i 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych, utrzymało w mocy zaskarżona decyzję organu pierwszej instancji. Argumentowało m.in., że świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem przysługującym "z tytułu" rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub jego niepodejmowania. Wyrażenie "z tytułu" należy przy tym rozumieć jako zadośćuczynienie, pomoc, rekompensata z powodu określonej przyczyny (podobnie jak renta z tytułu niezdolności do pracy, świadczenie z tytułu niezdolności do pracy, dodatek z tytułu urodzenia dziecka, ulga z tytułu wychowania dziecka itd.). Określając w ten sposób tytuł tego świadczenia ustawodawca wskazał, że przysługuje ono wymienionym w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych osobom, pod warunkiem, że nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki m.in. nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, czyli zrzekają się dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w zamian za pomoc państwa w formie świadczenia pielęgnacyjnego.
Niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia muszą być zatem zdeterminowane celem, jakim jest opieka nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub niepodejmowanie tych form zarobkowania musi być więc powiązane z celem, jakim jest sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną. Podniosło, iż z akt sprawy wynika, że E.C. prowadzi wraz z mężem gospodarstwo rolne i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników. Tak więc nie można uznać, aby E.C. zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad ojcem.
Nie można również uznać, że jako rolniczka, nie podejmuje zatrudnienia także w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, a nie wyłącznie w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem. Kolegium wskazało, że w myśl art. 87 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego rodzice i dzieci zobowiązani są do wzajemnego szacunku i wspierania się (jest to obowiązek wzajemnego wspierania rodziców i dzieci, który obejmuje wzajemną pomoc, polegającą m.in. na osobistej pieczy w razie choroby, czy szczególnej trosce w razie niepowodzeń życiowych). Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przysługuje z tytułu rezygnacji z zatrudnienia Iub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności, łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Tak więc świadczenie pielęgnacyjne stanowi "rekompensatę" z tytułu rezygnacji z zatrudnienia, czy wykonywania innej pracy zarobkowej celem sprawowania stałej opieki, lecz nie jest "wynagrodzeniem" za udzielanie pomocy, czy opieki najbliższym osobom (rodzice - dzieci). Dlatego też należało uznać, że nie zostały w sprawie spełnione przesłanki pozytywne określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Dalej Kolegium argumentowało, że ust.
5. art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych określa także przesłanki negatywne, których wystąpienie w sytuacji faktycznej powoduje odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że J.Ł. pozostaje w związku małżeńskim z J.Ł. A zatem należy przyjąć, że w sprawie zaistniała również sytuacja określona hipotezą zawartą w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy z dnia o świadczeniach rodzinnych (na tę przesłankę powołał się również organ pierwszej instancji odmawiając E.C. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego). Konkludując, Kolegium wskazało, że w całości należało podzielić stanowisko organu pierwszej instancji - wyrażone w decyzji z dnia "[...]" - o niespełnienieniu przesłanek ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nadto dodało, że zarówno Trybunał Konstytucyjny, jak i Ustawodawca nie podejmują działań zmierzających do zmiany przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, co oznacza, że ich zamierzoną wolą jest w istocie wyłączenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium z dnia "[...]" E.C. podniosła, ze pomimo prowadzenia gospodarstwa rolnego, sprawuje opiekę nad rodzicami przygotowując posiłki, pomagając w utrzymaniu higieny osobistej, a także piorąc bieliznę i pościel (powyższe jest czasochłonne i wymaga zaangażowania). Dodała, że oboje rodzice wymagają stałej opieki.
W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, przy czym zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż nie doszło do naruszenia prawa w wyżej wskazany sposób, co w konsekwencji przesądza o niezasadności skargi.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje matce lub ojcu (pkt 1), innym osobom, na których zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny (pkt 2), a także opiekunowi faktycznemu dziecka (pkt 3), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki między innymi nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Innymi osobami, o których mowa w pkt 2 są według art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. nr 9, poz. 59 ze zm., dalej jako: k.r.o.) krewni w linii prostej, to jest zstępni – dzieci, wnuki, prawnuki i wstępni – rodzice, dziadkowie, pradziadkowie, a także rodzeństwo.
Skarżąca, jako córka J.Ł., legitymującego się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, należy do kręgu osób zobowiązanych do jego alimentowania.
Badając, czy spełnione zostały wymogi do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy mieć również na uwadze przepis art. 17 ust. 5 omawianej ustawy, określający negatywne przesłanki do przyznania tegoż świadczenia. W myśl przepisu art. 17 ust. 5 pkt 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba potrzebująca opieki pozostaje w związku małżeńskim.
Powyższa regulacja, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 61/10, związana była z faktem, że obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka, zgodnie z art. 133 § 1 i 2 k.r.o. istnieje do czasu, w którym dziecko jest już w stanie utrzymać się samodzielnie (chyba, że pozostaje w niedostatku). Obowiązek natomiast alimentacyjny między małżonkami, a nawet obowiązek jednego małżonka do dostarczania środków utrzymania drugiemu małżonkowi po rozwiązaniu lub unieważnieniu małżeństwa, wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych tego małżonka (art. 130 k.r.o.). Z tego powodu ustawodawca ustalił, iż zawarcie związku małżeńskiego przez osobę wymagająca opieki powodowało, że rodzice dziecka, tracąc - z tą chwilą - obowiązek alimentacyjny względem niego, tracili jednocześnie prawo do pobierania na nie świadczenia pielęgnacyjnego. Obowiązek opieki nad taką osobą przechodził bowiem na współmałżonka, który - z mocy art. 27 k.r.o. - miał od tego momentu m.in. obowiązek zaspakajania potrzeb nowopowstałej rodziny (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyrokiem z dnia 18 lipca 2008 r. (sygn. akt P 27/07, publ. OTK-A 2008/6/107) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach w zakresie, w jakim uniemożliwiał nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym osobie zdolnej do pracy, niezatrudnionej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym, niż jej dziecko, niepełnosprawnym członkiem rodziny, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż w art. 17 ust. 1 cyt. wyżej ustawy zaszło pominięcie legislacyjne, zawężające w sposób niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP krąg osób uprawnionych do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż ustawodawca pominął możliwość nabycia prawa do świadczenia przez osoby rezygnujące z aktywności zawodowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad innym, niż jej dziecko, niepełnosprawnym członkiem rodziny, wobec którego obciążone jest obowiązkiem alimentacyjnym. Przypisując ogromne znaczenie usankcjonowanemu prawnie obowiązkowi alimentacyjnemu, Trybunał uznał, iż skoro członek rodziny wywiązuje się ze swych obowiązków zarówno prawnych, jak i moralnych wobec chorego krewnego, co wymaga rezygnacji z zarobkowania, to osoba ta winna otrzymać od Państwa odpowiednie wsparcie.
W ocenie Trybunału Konstytucyjnego wybranie spośród osób zobowiązanych do alimentacji jedynie rodziców i przyznanie wyłącznie tej grupie prawa do świadczenia narusza konstytucyjną zasadę równości i sprawiedliwości społecznej, pojmowaną nie w aspekcie socjalno - ekonomicznym, lecz odnoszącą się do społecznego poczucia sprawiedliwości, godząc dodatkowo w konstytucyjne nakazy ochrony i opieki nad rodziną, wyrażone w art. 18 Konstytucji RP. Ponadto wskazując na wyrok z dnia 15 listopada 2006 r., sygn. akt P 23/05, Trybunał zwrócił uwagę, iż świadczenie pielęgnacyjne nie tylko stanowi formę wsparcia rodziny pozostającej w trudnej sytuacji materialnej i faktycznej, ale również zdejmuje z Państwa i jego organów obowiązek zapewnienia opieki osobom jej potrzebującym w formach zorganizowanych, zinstytucjonalizowanych.
Na skutek więc właśnie tego wyroku, przepisem art. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 233, poz. 1456) znowelizowano przepis art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nadając mu obecne brzmienie.
Jednakże pomimo dokonywanych nowelizacji ustawy o świadczeniach rodzinnych, jej przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a, nie został zmieniony (uchylony).
Należy zwrócić uwagę na to, że dokonywanie wykładni normy art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w związku z art. 17 ust. 1 tej ustawy, winno odbywać się więc w kontekście wywodów zawartych w cytowanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, odnoszących się do nakazu właściwego odczytywania i stosowania treści art. 17 ust. 1 ustawy. Z brzmienia art. 17 ust. 5 pkt 2 tej ustawy wynika, że świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim.
Literalna wykładnia tej normy prawa może być podstawą do stwierdzenia, iż w przypadku osoby wymagającej stałej opieki, która zawarła związek małżeński i w nim pozostaje, wyłączone jest prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne dla osoby, która tę opiekę sprawuje, rezygnując z pracy zarobkowej. Brzmienie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a tej ustawy musi być, zdaniem Sądu, odczytywane przez pryzmat przepisu art. 17 ust.
1. Jeżeli bowiem prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne wywodzi się z istnienia obowiązku alimentacyjnego, to literalne odczytywanie normy art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych niweczyłoby skutki wyroku Trybunału Konstytucyjnego w odniesieniu do osób pozostających w związku małżeńskim, nad którymi opiekę sprawują inne osoby zobowiązane do alimentacji w przypadku, gdy drugi małżonek, nie może takiej opieki świadczyć z uwagi na własny stan zdrowia. Nieuprawniona jest zatem taka wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a w związku z art. 17 ust 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w myśl której osoba sprawująca opiekę, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, o którym mowa w art. 128 k.r.o., traci prawo do świadczenia z uwagi na fakt pozostawania osoby, nad którą sprawuje opiekę w związku małżeńskim
Słusznie więc, Kolegium zwróciło uwagę, że interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a winna odwoływać się do wykładni celowościowej. Należy mieć na uwadze, iż wprowadzając omawianą negatywną przesłankę przyznania świadczenia, ustawodawca miał na względzie wynikający z treści art. 23 i 27 k.r.o. obowiązek współdziałania małżonków dla dobra rodziny oraz zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli, jak również obowiązek wzajemnej pomocy, pod pojęciem której należy rozumieć pomoc w sytuacjach wyjątkowych takich jak choroba, czy niepełnosprawność. Istnieją jednakże takie sytuacje, gdy stan zdrowia obojga małżonków powoduje, że nie mogą być oni dla siebie wzajemnie wsparciem i konieczna jest pomoc pozostałych członków rodziny. W takim przypadku, zdaniem Sądu, fakt pozostawania w małżeństwie nie może stanowić przeszkody do przyznania świadczenia córce lub synowi tychże małżonków sprawującemu nad nimi opiekę, jako zobowiązanym do alimentacji w dalszej kolejności krewnym w linii prostej (v: wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 14 września 2010 r., sygn. II SA/Bd 683/10; WSA w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Rz 272/10; WSA w Olsztynie z dnia 11 marca 2009 r., sygn. II SA/Ol 61/09).
W niniejszej sprawie kwestią bezsporną jest to, iż oboje z rodziców skarżącej legitymują się orzeczeniem o niepełnosprawności. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż przepis art. 17 ust. 5 pkt 2 a, stanowiący negatywną przesłankę do przyznania świadczenia, nie będzie miał zastosowania w sytuacji, gdy oboje małżonkowie są osobami niepełnosprawnymi w znacznym stopniu. W konsekwencji brak uprawnienia skarżącej do dochodzonego przez nią świadczenia nie wynika z powyższego przepisu, lecz z uwagi na inne okoliczności, a mianowicie z tego powodu, iż skarżąca prowadzi gospodarstwo rolne, podlegając obowiązkowemu ubezpieczeniu rolników.
Skarżąca powołuje się w skardze na okoliczność, że wraz z mężem prowadzi gospodarstwo rolne. Z akt administracyjnych sprawy wynika również (k. 13), że E.C. nie figuruje w rejestrze osób bezrobotnych (zaświadczenie Rejonowego Urzędu Pracy w "[...]") oraz podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników (zaświadczenie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego - k. 14). W istocie, stosownie do art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, pojęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.
W tym kontekście należy postawić zasadnicze pytanie, mianowicie, czy E.C. spełnia przesłankę zawartą w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, stanowiącą, iż warunkiem koniecznym do przyznania świadczenia jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Skarżąca bowiem nie zrezygnowała z jakiejkolwiek pracy zarobkowej, w rozumieniu art. 3 pkt 22 powyższej ustawy, ani też nie jest gotowa do podjęcia tak rozumianej pracy zarobkowej, skoro prowadzi gospodarstwo rolne. W konsekwencji nie można w jej przypadku mówić o rezygnacji z zatrudnienia z powodu opieki nad ojcem, skoro w ogóle nie jest gotowa do podjęcia zatrudnienia. Skarżąca nie spełnia bowiem podstawowych kryteriów osoby bezrobotnej. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 145; ze zm.) osobą bezrobotną jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej.
Wynika z powyższego, że za osobę rezygnującą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub nie podejmującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, nie może być uznany rolnik, który prowadzi gospodarstwo rolne, nawet przy pomocy innych osób, albowiem musi przecież przynajmniej część swojego czasu przeznaczyć na prowadzenie własnego gospodarstwa rolnego.
Należy odnotować, że takie samo stanowisko zajęto w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 7 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 463/10, oraz w wyroku tego Sądu z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 379/11 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako nieuzasadnioną