Uzasadnienie
K.C., skarżący decyzję o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż jest bezrobotny; opiekuje się schorowanymi rodzicami, którzy są w podeszłym wieku. Jest na ich utrzymaniu. Nie ma żadnych dochodów, które pozwoliłyby mu na własne wydatki. Nie stać go na dojazd do Olsztyna, a sprawa jest dla niego na tyle ważna i trudna, że udział profesjonalnego pełnomocnika uważa za konieczny.
Jak wynika z oświadczenia skarżącego, pozostaje on we wspólnym gospodarstwie domowym tylko z rodzicami (70 i 71 l.). Pobierają oni emerytury, których suma brutto wynosi miesięcznie 1800 zł. Do nich też należy majątek w postaci starego domu na wsi. Miesięcznie wydają 600 zł na leki, 160 zł na prąd, 50 zł na wodę, 180 zł na telefon, 50 zł na TV. Pozostała kwota jest w całości przeznaczana na żywność, utrzymanie domu, osobiste wydatki oraz dojazdy do lekarzy. Na wiele podstawowych spraw brakuje środków.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; w skrócie: p.p.s.a.) skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, rozstrzygnięcie zgłoszonego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia radcy prawnego lub adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Informacje poświadczone przez skarżącego uzasadniają przekonanie, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.