Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 25 lutego 2010 r. Wodociągi "[...]" Sp. z o.o. (dalej jako Spółka) zwróciła się do Starostwa Powiatowego w B. o dokonanie zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków polegającej na przekwalifikowaniu obiektów budowlanych dotychczas ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako budynki:
- - nr: "[...]", w którym znajduje się sterownia, rozdzielnia elektryczna i kotłownia - na budowlę,
- - nr: "[...]", w którym znajduje się część mechaniczna oczyszczalni ścieków - na budowlę,
- - nr: "[...]", w którym znajduje się stacja odwadniania osadów ściekowych - na budowlę.
Spółka argumentowała, że znajdujące się na działce nr "[...]" obiekty budowlane stanowią jedną całość funkcjonalno-technologiczną z pozostałymi obiektami budowlanymi oczyszczalni i zgodnie z definicją budowli zawartą w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane oczyszczalnia ścieków, jako całość, powinna być traktowana jako budowla.
Przedmiotowa sprawa była już trzykrotnie rozpatrywana przez organ I instancji oraz była trzykrotnie rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym przez organ drugiej instancji – Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa "[...]", a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (wyrok z dnia 16 czerwca 2011 r.).
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta B. wydał decyzję z dnia 28 czerwca 2013r nr "[...]" odmawiającą wprowadzenia zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków, na działce nr "[...]", położonej w obrębie nr "[...]", miasta "[...]", przy ul. "[...]", polegających na zmianie klasyfikacji trzech znajdujących się na tej działce budynków na budowlę i wykreślenia budynków z rejestru. Organ I instancji stwierdził, że określenia budynków zawarte w projekcie budowlanym modernizacji oczyszczalni ścieków, który został zatwierdzony decyzją administracyjną, są zgodne z definicjami Prawa budowlanego. Zaznaczono, że definicje budynków i budowli zawarte w aktualnych przepisach Prawa budowlanego oraz przepisy regulujące prowadzenie ewidencji gruntów i budynków nie dają podstaw do przekwalifikowania tych budynków na budowle. Budynki te nie przestały być budynkami, tylko dlatego, że zostały wyposażone w określone urządzenia i instalacje związane technologicznie z oczyszczalnią. Podkreślono, że ponownie przeprowadzone oględziny w dniu 14 czerwca 2013r. z udziałem biegłego, nie wykazały zmian w sposobie użytkowania spornych budynków.
Od powyższej decyzji Starosty B. z dnia 28 czerwca 2013 odwołanie wniosły Wodociągi "[...]" Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa "[...]", zwracając się o zmianę w/w decyzji poprzez orzeczenie, że położone w obrębie nr "[...]" miasta "[...]", przy ul. "[...]", na działce nr "[...]", obiekty: sklasyfikowane jako budynki należy przekwalifikować na budowle, ponieważ stanowią one całość funkcjonalno-technologiczną z pozostałymi obiektami oczyszczalni ścieków. Strona odwołująca podniosła, że zakwestionowana decyzja jest niezgodna z wykładnią art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Nie wzięto bowiem pod uwagę przy stosowaniu tej regulacji prawnej sposobu i możliwości wykorzystania spornego obiektu jako całości. Tymczasem jeżeli dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowe elementy, z tej racji, że wypełniony jest urządzeniami kubaturowo zajmującymi jego przestrzeń w znacznym stopniu, to wówczas przestaje być budynkiem.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa "[...]" decyzją z dnia 10 lutego 2014r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W decyzji wskazano, że zgodnie z dokumentacją zgromadzoną w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, działka nr "[...]", położona w obrębie nr "[...]" miasta "[...]" przy ul. "[...]", jest zabudowana obiektami oczyszczalni ścieków. Na działce znajdują się zarówno obiekty budowlane będące budynkami, tj. spełniające definicję budynku określoną w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jak i obiekty budowlane nie będące budynkami, spełniające definicję budowli i są one funkcjonalnie oraz technologicznie ze sobą powiązane. W rejestrze ewidencji gruntów i budynków na w/w nieruchomości wpisane są 3 budynki w części opisowej rejestru gruntów i budynków oraz również ujawnione w części kartograficznej.
Zmiany w rejestrze zostały wprowadzone w 2005 r. w wyniku pracy geodezyjnej - modernizacji ewidencji i założenia ewidencji budynków i lokali dla miasta "[...]", zgłoszonej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. Nr "[...]". Podniesiono, że zapisy w rejestrze są zgodne z przebudową oczyszczalni ścieków wykonaną zgodnie z pozwoleniem na budowę nr "[...]" z dnia "[...]" 1998r., dotyczącym modernizacji oczyszczalni ścieków w "[...]", obejmującym wybudowanie trzech budynków o określonych parametrach techniczno-użytkowych.
Prawidłowość zapisów w rejestrze ewidencji gruntów i budynków potwierdza opinia sporządzona w listopadzie 2011r na zlecenie Starosty B. przez rzeczoznawcę budowlanego M. P. - biegłego sądowego z zakresu budownictwa, w przedmiocie klasyfikacji obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr "[...]", położonej w obrębie nr "[...]" miasta "[...]" przy ul. "[...]". Rzeczoznawca potwierdził, że znajdujące się na działce nr "[...]" obiekty budowlane, a mianowicie:
- - budynek obsługi nr "[...]" (wg ewidencji nr: "[...]"),
- - budynek krat i piaskownika nr "[...]" wg ewidencji "[...]"),
- - budynek odwadniania i wapnowania nr "[...]" (w/g ewidencji: "[...]"), zostały prawidłowo zakwalifikowane w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako budynki.
Jednocześnie rzeczoznawca w swojej opinii wyjaśnił, że fakt występowania w tych budynkach urządzeń i instalacji technologicznych służących funkcjonowaniu oczyszczalni ścieków nie może być podstawą do zmiany ich klasyfikacji z budynków na budowle.
Podkreślono, że techniczny charakter ewidencji powoduje zatem, iż strona kwestionująca jej zapisy nie może doprowadzić do modyfikacji stanu prawnego nieruchomości poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji, a dopiero zmiana tego stanu, w innym przewidzianym przez prawo trybie, powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też z uwagi na techniczno-rejestracyjny charakter ewidencji, nie dopuszczalne jest odwrócenie przedmiotowej kolejności. Wskazano przy tym, że procedurę aktualizacji ewidencji ujęto w określone ramy prawne, a więc nie może ona być dokonywana przez dowolny podmiot, czy w oparciu o dowolne dokumenty.
Podkreślono, że organ I instancji uzyskał zarówno opinię biegłego z zakresu prawa budowlanego jak i specjalisty z zakresu geodezji. Specjalistami z zakresu geodezji byli geodeta uprawniony, który wykonał pracę geodezyjną nr "[...]", która to stanowiła zgodnie z prawem geodezyjnym i kartograficznym podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w roku 2005, oraz geodeta powiatowy H. B. posiadająca stosowne uprawnienia geodezyjne, która z upoważnienia Starosty B. prowadziła postępowanie.
Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka Wodociągi "[...]" Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - przepisu § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454) i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112 poz. 1316 z późno zm.) wydanego na podstawie delegacji przepisu art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88 poz. 439 z późno zm.) w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegającą na wyrażeniu błędnego poglądu prawnego, że określone we wniosku strony do Starosty B. obiekty, stanowią budynki, zamiast budowle w rozumieniu przepisów ustawy Prawo budowlane.
- - zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 8, 10, 11 k.p.a.) poprzez naruszenie przepisów art. 77, 78, 80, 84, 85 k.p.a. polegających na błędnym i nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym oraz dowolnej ocenie stanu faktycznego sprawy, nie opartej na dowodach i nieuzasadnionej merytorycznie, co stanowi także naruszenie art. 107 k.p.a., w szczególności zarzut ten dotyczy przyjęcia tezy z opinii rzeczoznawcy budowlanego bez uzasadnienia przyczyn uznania ich za wiarygodne i nieustosunkowania się do zarzutów strony skarżącej odnośnie do opinii (w tym zakresu specjalności biegłego oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność kwalifikacji stanu prawnego do ustalonego stanu faktycznego - do czego kompetencje posiadał jedynie organ, po rozważeniu wszechstronnie zebranego materiału dowodowego).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało podjęte zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tamo, LexisNexis, Warszawa 2008r.).
Przepis art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX nr 44392).
Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2011 r. zapadłego na gruncie niniejszej sprawy, mają zatem bardzo istotne znaczenie w sprawie. Sąd w przywołanym orzeczeniu podniósł, że techniczny charakter ewidencji powoduje, iż osoba kwestionująca jej zapisy nie może doprowadzić do modyfikacji stanu prawnego nieruchomości poprzez wprowadzenie zmian w ewidencji, a dopiero zmiana tego stanu, w innym przewidzianym przez prawo trybie, powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków. Właśnie z uwagi na techniczno-rejestracyjny charakter ewidencji niedopuszczalne jest odwrócenie przedmiotowej kolejności. Wskazano dalej, co według Sądu ma niebagatelne znaczenie w sprawie niniejszej, że procedurę aktualizacji ewidencji ujęto w określone ramy prawne. Nie może być dokonywana przez dowolne podmioty, czy w oparciu o dowolne dokumenty.
Ustawodawca w przepisie art. 22 ust. 1 i w art. 23 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazał, że określone podmioty, w tym właściciele nieruchomości, są zobowiązani do zgłaszania zmian mających znaczenie dla ewidencji, o ile wynikają one z określonych dokumentów. Procedura aktualizacji ewidencji gruntów i budynków ma zatem charakter sformalizowany w zakresie określenia dokumentów stanowiących podstawę zmienionego wpisu. Uszczegółowienia rodzaju tych dokumentów dokonano w § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w którym wymieniono: prawomocne orzeczenia sądów, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne kartograficzne, przyjęte od państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez organy administracji publicznej, ewidencje publiczne prowadzone na podstawie innych przepisów. Dlatego też podstawą wprowadzenia zmiany może być tylko dokument, który należy do jednej z wyżej wymienionych kategorii.
Sąd w przywołanym wyroku zaznaczył, że o ile organ pierwszej instancji miał wątpliwości, czy znajdujące się na działce nr "[...]" obiekty budowlane są budynkami, ewentualnie budowlami, winien skorzystać pomocy biegłego, który jednoznacznie określiłby, czy w obiektach objętych wnioskiem znajdują się urządzenia, czy tworzą one całość techniczno-użytkową (ewentualnie również z innymi urządzeniami), czy stanowią one jedną całość funkcjonalno-technologiczną z pozostałymi obiektami budowlanymi oczyszczalni. Powyższe pozwoliłoby zakwalifikować budynki do kategorii budowli lub dałoby bezsporną odpowiedź, że określone we wniosku obiekty są budynkami.
W pierwszej kolejności trzeba dostrzec, że organ zastosował się do zaleceń zawartych w przywołanym wyżej wyroku tut. Sądu. W decyzji pierwszoinstancyjnej prawidłowo wskazano, że zgodnie z dokumentacją zgromadzoną w państwowym zasobie geodezyjnymi kartograficznym, działka nr "[...]", położona w obrębie nr "[...]" miasta "[...]" przy ul. "[...]" jest zabudowana obiektami oczyszczalni ścieków. Na działce znajdują się zarówno obiekty budowlane będące budynkami, tj. spełniające definicję budynku określoną w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, jak i obiekty budowlane nie będące budynkami, spełniające definicję budowli i są one funkcjonalnie i technologicznie ze sobą powiązane. W rejestrze ewidencji gruntów i budynków na w/w nieruchomości wpisane są 3 budynki w części opisowej rejestru gruntów i budynków oraz również ujawnione w części kartograficznej. Zmiany w rejestrze zostały wprowadzone w 2005 r. w wyniku pracy geodezyjnej - modernizacji ewidencji i założenia ewidencji budynków i lokali dla miasta "[...]", zgłoszonej w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w B. Nr "[...]".
Podniesiono, że zapisy w rejestrze są zgodne z przebudową oczyszczalni ścieków wykonaną zgodnie z pozwoleniem na budowę nr "[...]" z dnia 5 stycznia 1998r., dotyczącym modernizacji oczyszczalni ścieków w "[...]", obejmującym wybudowanie trzech budynków o określonych parametrach techniczno-użytkowych. Fakt ten potwierdził na rozprawie przed sądem w dniu 26 czerwca 2014r. przedstawiciel skarżącej spółki, podając, że decyzja z 1998 r. była decyzją w sprawie przebudowy oczyszczalni ścieków. Ponadto stwierdził, że trzy sporne obiekty w decyzji tej zostały określone jako budynki. Podstawa prawna wpisu do rejestru ewidencji gruntów i budynków trzech spornych nieruchomości nie budzi zatem wątpliwości.
Prawidłowość zapisów w rejestrze ewidencji gruntów i budynków potwierdza również opinia sporządzona, w wyniku zaleceń Sądu, w listopadzie 2011r. na zlecenie Starosty B. przez rzeczoznawcę budowlanego M. P. - biegłego sądowego z zakresu budownictwa, w przedmiocie klasyfikacji obiektów budowlanych usytuowanych na działce nr "[...]", położonej w obrębie nr "[...]" miasta "[...]" przy ul. "[...]".
Rzeczoznawca potwierdził, że znajdujące się na działce 3 obiekty budowlane:
- - budynek obsługi nr "[...]" (wg ewidencji nr: "[...]"),
- - budynek krat i piaskownika nr "[...]" wg ewidencji "[...]"),
- - budynek odwadniania i wapnowania nr "[...]" (w/g ewidencji: "[...]"), zostały prawidłowo zakwalifikowane w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako budynki.
Jednocześnie rzeczoznawca w swojej opinii wyjaśnił, że fakt występowania w tych budynkach urządzeń i instalacji technologicznych służących do funkcjonowaniu oczyszczalni ścieków nie może być podstawą do zmiany ich klasyfikacji z budynków na budowle. W ocenie Sądu dowód z opinii biegłego jest rzetelny i nie budzi żadnych wątpliwości. Twierdzenia zaś, że stosowną opinię powinien sporządzić biegły geodeta, a nie biegły z zakresu budownictwa są bezpodstawne. Strona zupełnie nie uzasadniła tego zarzutu, a poza tym przedmiotem opinii biegłego była klasyfikacja obiektów budowlanych, więc rzeczą całkowicie logiczną było wyznaczenie do tego typu ekspertyzy specjalisty z zakresu budownictwa.
Sąd na gruncie niniejszej sprawy w przytoczonym wyroku wyjaśnił już, że w § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r., Nr 38, poz. 454) - zwanego dalej rozporządzeniem - wyszczególniono dokumenty, które mogą stanowić podstawę zmienionego wpisu. Jeszcze raz warto podkreślić, że taką podstawę w myśl przytoczonej regulacji prawnej stanowią: prawomocne orzeczenia sądów, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne, opracowania geodezyjne kartograficzne, przyjęte od państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian ewidencyjnych, dokumentację architektoniczno-budowlaną gromadzoną i przechowywaną przez organy administracji publicznej, ewidencje publiczne prowadzone na podstawie innych przepisów. Tylko więc na podstawie jednego z wyżej wymienionych dokumentów można dokonać zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Taka podstawa prawna jednak na gruncie niniejszej sprawy nie zaistniała.
Trzeba mieć przy tym na uwadze, że podstawową zasadą dotyczącą prowadzenia ewidencji jest wynikająca z § 44 pkt. 2 rozporządzenia zasada utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 § 1) z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11. Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów (§ 46 ust. 2).
Przywołane regulacje oznaczają w praktyce, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która mając charakter techniczno-deklaratoryjny rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego - z dnia 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98, LEX Nr 41305, z dnia 18 marca 1999 r., II SA 1728/98, LEX nr 46224, z dnia 19 kwietnia 2001 r., II SA 862/00, LEX Nr 53361). Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego przepisu § 2 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków i załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, przede wszystkim trzeba wskazać na treść przywołanego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organ II instancji. Stosownie do tej regulacji prawnej budynek to obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 oraz z 2002 r. Nr 18, poz. 170).
Natomiast z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wynika generalna zasada stanowiąca, że obiekty inżynierii lądowej i wodnej są to wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki, tj.: drogi kołowe, drogi kolejowe, mosty, autostrady, drogi lotniskowe, zapory wodne, itp. W Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych obiekty budowlane grupowane są w dwóch sekcjach: "Budynki" i "Obiekty inżynierii lądowej i wodnej". W ramach tych sekcji obiekty rozróżniane są zgodnie z projektem technicznym wynikającym ze specjalnej funkcji konstrukcji (np. budynki handlowe, konstrukcje drogowe, budowle wodne, kanalizacje). Dla budynków, pierwszym kryterium klasyfikacyjnym jest charakter budynku - mieszkalny lub niemieszkalny. O zaliczeniu obiektu do obiektów inżynierii lądowej i wodnej decyduje przeznaczenie i związana z tym konstrukcja. Za jednostkę klasyfikacyjną przyjmuje się zwykle pojedynczy obiekt budowlany (np. budynek, drogę, linie przesyłowe itp.).
W niektórych przypadkach jednostkę klasyfikacyjną stanowi nieruchomość rozpatrywana jako kompleks obiektów budowlanych. W przypadku kompleksowych obiektów budowlanych, składających się z kilku budynków, każdy budynek powinien być klasyfikowany jako samodzielna jednostka. Jeśli, na przykład, szkoła ogólnokształcąca składa się z budynku szkolnego i internatu, budynek szkolny powinien być klasyfikowany w 1263, a internat w pozycji 1130. Jednakże, w przypadku, gdy nie posiadamy szczegółowych informacji na temat klasyfikowanego kompleksu, całość klasyfikowana jest w pozycji 1263, zgodnie z główną funkcją jaką pełni szkoła w przykładowym kompleksie obiektów budowlanych.
Biorąc powyższe pod uwagę, wskazać trzeba, że skarżący wywiódł błędny wniosek, podnosząc, że skoro oczyszczalnie ścieków nie są sklasyfikowane w sekcji nr 1 jako budynki lecz występują w sekcji nr 2 jako obiekty inżynierii lądowej i wodnej w klasie 2223 wyszczególnionej jako "Rurociągi sieci kanalizacyjnej" i obejmującej "Oczyszczalnie wód i ścieków", to należy je zakwalifikować jako budowle w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane. Przede wszystkim strona skarżąca pominęła zasadniczy fakt, że przy klasyfikacji spornych obiektów należało wyjść od generalnych założeń i zasad, a jak już wyżej wspomniano, wynika z nich kardynalna reguła, mówiąca, iż obiekty inżynierii lądowej i wodnej są to wszystkie obiekty budowlane nie klasyfikowane jako budynki. Sporne obiekty zaś, jak już wywiedziono wcześniej, zostały prawidłowo w oparciu o przytoczoną podstawę prawną, zakwalifikowane jako budynki.
Na marginesie warto dodać, że stosownie do art. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409) przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że za budowlę można uznać jedynie obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W niniejszej zaś sprawie sporne obiekty są budynkami, w związku z powyższym nie mogą być zakwalifikowane w oparciu o przepisy prawa budowlanego jako budowle, niezależnie od tego jakie funkcje spełniają w przedsiębiorstwie skarżącej.
Reasumując, postępowanie przeprowadzone przez organy w niniejszej sprawie jest kompletne i nie budzi żadnych wątpliwości. Organy wykazały, że sporne obiekty budowlane są prawidłowo sklasyfikowane w rejestrze gruntów i budynków jako budynki i nie zaistniała żadna podstawa prawna do zmiany rejestru we wnioskowanym przez stronę zakresie. Uczyniono przy tym zadość zaleceniom i ocenie prawnej Sądu zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2011 r., a zebrany materiał dowodowy w sprawie i poczynione na jego podstawie ustalenia czynią zarzuty strony skarżącej w zakresie naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., nieuzasadnionymi.
Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną, należało oddalić.