Uzasadnienie
A. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr "[...]" w obrębie W. gmina K., stanowiącej własność skarżącej, poprzez udzielenie zezwolenia "[...]" Sp. z o.o. Oddział w G. Zakład w O. na założenie i przeprowadzenie przez przedmiotową nieruchomość gazociągu wysokiego ciśnienia relacji M.-M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując że decyzja wywołuje trudne do odwrócenia skutki. Podała, że w przypadku jej wykonania i zajęcia nieruchomości pod planowaną trasę gazociągu możliwość racjonalnego zagospodarowania nieruchomości zostanie bezpowrotnie utracona, w szczególności jej zabudowanie, co w ocenie skarżącej narazi ją na szkody.
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podano, że dokonując oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej pod katem przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a) Sąd nie stwierdził, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wskazano, że przedmiotem skargi jest decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość skarżącej gazociągu wysokiego ciśnienia, a wydanie takiej decyzji nie skutkuje jeszcze rozpoczęciem prac budowlanych.
Ponadto wyjaśniono, że jeśli wykonanie decyzji wpłynie na stan nieruchomości, a przywrócenie jej do stanu poprzedniego będzie niemożliwe lub też wymagać będzie nadmiernych trudności lub kosztów, skarżącej będzie przysługiwać stosowne odszkodowanie.
Na postanowienie to zażalenie wniosła A. C., zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 2011r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 518 ze zm., dalej jako: u.g.n.) poprzez odmowę wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie ograniczenia korzystania z nieruchomości w sytuacji, gdy art. 9 u.g.n. nakazuje wstrzymanie wykonalności decyzji z urzędu w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia lub jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. W uzasadnieniu podała, że Wojewoda nie wstrzymał wykonalności decyzji, co stanowi oczywiste naruszenie art. 9 u.g.n. W tej sytuacji niedopuszczalna jest odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej z powodu negatywnej oceny przesłanki zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazała, że błąd organu nie może pociągać za sobą ujemnych skutków dla skarżącej, a zaniechanie wstrzymania wykonania decyzji przez organ powoduje pogorszenie jej sytuacji w stosunku do osób, co do których o takim wstrzymaniu orzeczono. Stanowi to naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa. Podniosła ponadto, że doręczono jej decyzję Starosty K. o pozwoleniu na budowę gazociągu na jej działce, co stanowi zmianę okoliczności i bezpośrednie zaistnienie ryzyka wykonania zaskarżonej decyzji wywołującej trudne do odwrócenia skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
Podnieść należy, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę wyłącznie treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jednakże w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zgodnie zaś z art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2013r. (sygn. akt I OZ 1041/13, LEX nr 1436996) oznacza to, że w sytuacji, gdy organ administracyjny nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, to niezależnie od argumentacji powołanej we wniosku o wstrzymanie, czy też jej braku lub lakonicznych stwierdzeniach we wniosku, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd pierwszej instancji.
Nawet gdy wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowany do sądu, posiada pewne mankamenty, na przykład lakonicznie uzasadnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy organ nie wykonał obowiązku nałożonego przez art. 9 u.g.n. niedopuszczalna jest odmowa wstrzymania wykonania decyzji. Taki sam pogląd został wyrażony w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 września 2010r. (sygn. akt I OZ 717/10, LEX nr 741971) oraz z dnia 8 października 2008r. (sygn. akt I OZ 770/08, LEX nr 1130771).
W niniejszej sprawie – jak wskazano wyżej – podstawą prawna do wydania zaskarżonej decyzji Wojewody stanowił przepisy art. 124 ust. 1 u.g.n., który to przepis mieści się w dziale III tej ustawy i nie jest przepisem stanowiącym wyjątek, w myśl art. 9 u.g.n. Zatem skoro organ administracyjny na podstawie art. 9 u.g.n. z urzędu nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji, to winien uczynić to sąd administracyjny. W tej sytuacji zażalenie skarżącej jest oczywiście uzasadnione.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.