Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza N. z dnia 2 marca 2011 r., którą odmówiono G. J. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną matką – H. R. W dniu 28 maja 2011 r. G. J. i E. R. wnieśli skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu podano, że skarżąca nie zamierzała wnosić skargi, lecz lektura decyzji organu odwoławczego wydanej w sprawie z wniosku jej brata oraz namowy pracowników organu pierwszej instancji skłoniły ją do zmiany stanowiska. Zarzucono, że wbrew przekonaniu Kolegium, skarżący codziennie opiekują się rodzicami, pomimo że nie mieszkają z nimi. Skarżący podali też, że rodzice otrzymują niewielkie emerytury, które nie pokrywają ich wszystkich koniecznych wydatków wynikających z niepełnosprawności i spowodowanej wiekiem niedołężności obojga.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, gdyż skarga została wniesiona po upływie terminu. Ponadto, z ostrożności procesowej, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Decyzję będącą przedmiotem skargi doręczono skarżącej w dniu 20 kwietnia 2011 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 20 maja 2011 r. Przedmiotowa skarga została natomiast wniesiona w dniu 28 maja 2011 r., pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego skargę wniesiono z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej.
Zaznaczyć należy, że w sprawie nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zawarte w uzasadnieniu skargi wywody, dotyczące zaniechania wniesienia skargi w terminie, nie stanowią bowiem takiego wniosku w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić jako spóźnioną.
Odnosząc się natomiast do skargi wniesionej przez E. R. należy zauważyć, że skarga ta podlegałaby również odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Legitymacja do wniesienia skargi, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., wiąże się z interesem prawym podmiotu wnoszącego skargę. Skarżący nie ma interesu prawnego w tej sprawie, gdyż nie składał wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na sprawowanie opieki nad H. R., a zaskarżona decyzja nie była kierowana do niego, lecz do jego siostry – G. J. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie występuje instytucja solidarnego wniesienia skargi, gdyż każdy ze skarżących, nawet jeśli skarga wnoszona jest w jednym piśmie, reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego.
Dodać należy, że odrzucenie skargi postanowieniem jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, w szczególności gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2009 r. II GSK 547/09). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja ewidentnego braku interesu prawnego po stronie E. R.