Uzasadnienie
B. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na decyzję tego organu z dnia "[...]", Nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego osobie niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopnie niepełnosprawności. W uzasadnieniu skargi podniosła, że odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia jest bezzasadna, ponieważ w części pokrywa z własnych środków koszty pobytu w domu pomocy społecznej, a tym samym zasiłek jest należny.
Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniło skargę B. T. w całości i uchyliło decyzję własną z dnia "[...]"kwietnia 2008r., Nr "[...]", jak też decyzję organu I instancji z dnia "[...]"marca 2008r., Nr "[...]", oraz przyznało wnioskodawczyni świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego dla osoby niepełnosprawnej w wieku powyżej 16 roku życia legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności na okres od dnia 1 lutego 2008r. na czas nieokreślony.
W odpowiedzi na skargę z dnia 23 lipca 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wobec uwzględnienia skargi B. T. w całości, wniosło o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe.
W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć wdrożenie trybu autokontroli, określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści wskazanego artykułu, organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
W niniejszej sprawie organ II instancji skorzystał z tej możliwości uchylając zaskarżoną (własną) decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, uwzględnił skargę w całości i przyznał skarżącej zasiłek pielęgnacyjny, o który wnosiła.
Decyzja, mocą której dokonano wskazanego uchylenia nie została przy tym przez B. T. zakwestionowana.
Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, a w konsekwencji postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i z tego powodu należało orzec - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 - o jego umorzeniu.