Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. N., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia
"[...]". w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku pielęgnacyjnego osobie w wieku powyżej 16 roku życia, legitymującej się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma prawnej możliwości przyznania wnioskowanego zasiłku, ponieważ W. N. przebywa w Domu Pomocy Społecznej, którego utrzymanie finansowane jest w 70% przez mieszkańców, natomiast pozostała część finansowana jest z budżetu państwa lub budżetu gminy kierującej mieszkańca do domu pomocy społecznej. Stosownie bowiem do treści art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie, jeżeli pobyt osoby i udzielane przez tę instytucje świadczenia częściowo lub w całości finansowane są z budżetu państwa albo z Narodowego Funduszu Zdrowia.
W. N. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając bezzasadność odmowy przyznania mu wnioskowanego zasiłku. Podniósł, że na skutek znowelizowanej definicji instytucji zapewniających całodobowe utrzymanie, zmieniła się interpretacja zapisu art. 16 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podkreślił, że w części pokrywa z własnych środków koszt pobytu w domu pomocy społecznej i dlatego zasiłek pielęgnacyjny przysługuje mu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze początkowo wnosiło o oddalenie skargi, jednakże w piśmie z dnia 30 lipca 2008 r. wniosło o umorzenie postępowania sądowego podnosząc, iż skład orzekający Kolegium w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnił w całości skargę W. N.. Organ wskazał, iż decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję własną z dnia "[...]" oraz decyzję organu I instancji z dnia "[...]" i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznał skarżącemu wnioskowane świadczenie od dnia 1 lutego 2008 roku na czas nieokreślony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 tej ustawy i uchylenia jej.
Przepis art. 54 § 3 p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem.
Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli, zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.