Uzasadnienie
Decyzją z dnia 29 stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w O. udzielił "[...]" spółce z o.o. "[...]" (powoływanej dalej jako: "Spółka"), zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 28 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa "[...]".
Wnioskiem z dnia 19 stycznia 2010 r. Spółka zwróciła się o zmianę powyższej decyzji w części dotyczącej lokalizacji punktu gier, wykazanego w poz. 12 załącznika nr 1 do powyższej decyzji.
Dyrektor Izby Celnej w O., decyzją z dnia 2 marca 2010 r., odmówił zmiany zezwolenia we wnioskowanym zakresie, powołując się na art. 135 ust. 2 z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), powoływanej dalej jako: "u.g.h.", zgodnie z którym w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.
Następnie, wnioskiem z dnia 26 października 2012 r. Spółka zwróciła się o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 2 marca 2010 r., wskazując jako podstawę żądania, orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11.
Dyrektor Izby Celnej w O., po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 31 stycznia 2013 r., odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 2 marca 2010 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że art. 135 ust. 2 u.g.h. jako uchwalony z pominięciem procedury notyfikacji nie może być stosowany w sprawie, albowiem jest pozbawiony mocy wiążącej wobec osób fizycznych i prawnych w postępowaniach przed organami krajowymi.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 28 marca 2013 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 31 stycznia 2013 r. Organ wywiódł w uzasadnieniu, że przepisy u.g.h. regulują zasady prowadzenia działalności gospodarczej i nie wprowadzają ograniczeń w obrocie produktami, do których odnosił się powołany wyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Stwierdził, że przepisy u.g.h. nie podlegały obowiązkowi notyfikacji.
W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Spółka podtrzymała w całości argumentację zawartą w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. Zagadnienie prejudycjalne występuje więc w sytuacji, gdy uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia występującego w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez kwestię prejudycjalną rozumieć należy przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania (zob. np. wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05, postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1470/10).
Zauważyć należy, że przesłanka zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. została ujęta bardzo szeroko. W doktrynie przyjmuje się, że praktycznie każde postępowanie przed organami państwa może być uznane za prejudycjalne dla toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (por. M. Romańska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, (red.) T. Woś, Warszawa 2005, s. 401). Praktyka sądowa również opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Pogląd ten należy zaaprobować.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi była decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 2 marca 2010 r. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania gier. Zarzuty podniesione przez Spółkę dotyczyły głównie braku możliwości zastosowania w sprawie art. 135 ust 2 u.g.h. jako uchwalonego z pominięciem procedury notyfikacji.
Wobec powyższego, należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. II SA/Po 549/10 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne "czy art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 z 2009 r.) uniemożliwiający podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych odnośnie przedsięwzięć podjętych przed 1 stycznia 2010 r. dopuszczalną wcześniej zmianę miejsca urządzania gry ustalonego w uprzednio wydanym zezwoleniu, nie jest niezgodny z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą ochrony interesów w toku podmiotów prowadzących takową działalność, które - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęły realizację sześcioletnich przedsięwzięć gospodarczych?".
Postępowanie w tej sprawie zarejestrowane jest w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą P 4/11.
W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym z uwagi na fakt, że Spółka wystąpiła o zmianę decyzji w zakresie lokalizacji punktów gier, a Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zmiana nie jest możliwa ze względu na treść art. 135 ust. 2 u.g.h. Należy również zauważyć, że nie można wykluczyć sytuacji, w której rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie legalności zakwestionowanej decyzji może ewentualnie spowodować konieczność orzekania przez organy z uwzględnieniem powyższej normy prawnej.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne WSA w Poznaniu, zadane w sprawie sygn. akt II SA/Po 549/10.
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Sąd, działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w ramach przedstawionego pytania prawnego.