Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Spółki A (dalej jako: "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora ds. Zarządzania Siecią Zarządu Dróg Wojewódzkich z "[...]", którą organ I instancji wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 17.859,78 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, poprzez umieszczenie w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr "[...]", w miejscowości "[...]", urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarzadzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. linii kablowej nN 0,4kV o łącznej powierzchni 2,76 m2 w okresie od 23 sierpnia 2014 r. do 23 sierpnia 2019 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego poprzez nieuwzględnienie, że pas drogowy został zajęty za zezwoleniem zarządcy drogi, na podstawie decyzji nr "[...]" z "[...]".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego. Wskazało, że rozpatrując wniesioną skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględniło skargę, w ten sposób, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Z uzasadnienia załączonej do akt administracyjnych decyzji autokontrolnej wynika, że organ odwoławczy uznał za konieczne zweryfikowanie dołączonej do skargi decyzji z "[...]" i przeanalizowania zgodności przebiegu linii kablowej z tą decyzją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Unormowanie to stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu
I instancji, a więc uwzględnił skargę w całości. Decyzja autokontrolna nie została zaskarżona i jest prawomocna. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.
Z tych względów postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 536 zł i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 zł orzeczono na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.
Wysokość wynagrodzenia radcy prawnego ustalono zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).