Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia "[...]" r. nr "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]"r., którym organ I instancji nałożył na M. i A. N. opłatę legalizacyjną w kwocie 5000 złotych za wybudowanie na działce nr "[...]" obręb "[...]", gm. "[...]" wiaty rekreacyjnej, bez wymaganego zgłoszenia zamiaru jej budowy.
W uzasadnieniu podał, iż organ I instancji ustalił, że na działce nr "[...]" obręb "[...]", gm. "[...]" wybudowano wiatę rekreacyjna z murowanym grillem, która zgodnie z art. 30 prawa budowlanego wymagała uprzedniego zgłoszenia. Mimo braku zgłoszenia organ I instancji stwierdził możliwość zalegalizowania przedmiotowego obiektu budowlanego i wydał w tym przedmiocie odpowiednie postanowienie. Następnie organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej, obliczonej zgodnie z przepisami art. 49 prawa budowlanego.
Organ odwoławczy uznał również za nietrafne argumenty skarżących, iż przedmiotowa wiata jest obiektem małej architektury i jako taka nie wymaga zgłoszenia ani pozwolenia na budowę.
Postanowienie to zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. i A. N., wnosząc o jego uchylenie. Zarzucili, iż organ I instancji naruszył przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 6,7,8 i 9 kpa oraz przepisy prawa budowlanego określające sposób wyliczenia opłaty legalizacyjnej. Wskazali również, iż organ I instancji w postanowieniu ustalającym wysokość opłaty legalizacyjnej nie wyjaśnił, zgodnie z art. 107 kpa, podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy. Nie wyjaśnił bowiem jak ustalił stawkę opłaty i z czego ona wynika, do jakiej kategorii zaliczył obiekt budowlany i na jakiej podstawie prawnej oraz w jaki sposób został ustalony współczynnik wielkości obiektu. Podnieśli ponadto, iż przedmiotowy obiekt składa się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach. Jest to lekka konstrukcja drewniana, nietrwale związana z gruntem i służąca na potrzeby grilla.
W ocenie skarżących jest to obiekt małej architektury ogrodowej służący rekreacji, o jakim mowa w art. 3 pkt 4 lit. b i c prawa budowlanego i jako taki nie podlega zgłoszeniu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż wiata zadaszona o powierzchni 24 m2 z grillem, w żadnym razie nie mieści się w kategorii obiektów małej architektury. Wskazał, iż w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wymieniona została m.in. "wiata", której budowa, stosownie do tego przepisu nie wymaga pozwolenia na budowę. Jednak na mocy art. 30 ust. 1 pkt 1 budowa wiaty wymaga zgłoszenia.
Ponadto organ nie stwierdził naruszenia powołanych przez skarżących przepisów kpa i prawa budowlanego. Zauważył, że z akt sprawy wynika, iż inwestor, po zapoznaniu się z protokołem oględzin wyraził wolę legalizacji samowoli budowlanej, o czym poinformował organ I instancji pismem z dnia 8 września 2006r. Wyjaśnił też, iż w sytuacji, gdy jak w niniejszej sprawie obiekt wymagał zgłoszenia zamiaru jego budowy, przy legalizacji zastosowanie miał przepis art. 49 b ust. 5 prawa budowlanego, w którym ustawodawca z góry ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej. Dlatego też organ nadzoru budowlanego nie musiał wyliczać opłaty stosując przepisy art. 59f.
Pismem procesowym z dnia 11 maja 2007r. skarżący cofnęli skargę i wnieśli o umorzenie postępowania sądowego, uzasadniając, iż uznali słuszność zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W myśl art. 60 wskazanej ustawy cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że czynność ta zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji
Zwrot wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" wskazanej ustawy.