Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. Decyzją z dnia 21 marca 2005 r. "[...]" nie stwierdził u W. S. choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym.
Rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło w oparciu o orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy w L. stwierdzające brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej.
W odwołaniu od decyzji W. S. wyraziła przekonanie o istnieniu ścisłego związku przyczynowego pomiędzy jej chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w miejscu pracy.
Zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 maja 2005 r. "[...]".
Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, iż w myśl przepisu § 2 ust l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - przy stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tego warunku W. S. nie spełnia, ponieważ choroba zawodowa nie została u niej rozpoznana. Jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych pierwszego i drugiego stopnia wydały jednobrzmiące orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a przyczyną odczuwalnych zaburzeń głosu (co stwierdził IMP w L.) jest przewlekły zapalno-obrzękowy proces w obrębie błony śluzowej krtani pozostający bez z związku z warunkami pracy.
W skardze do sądu administracyjnego W. S. podniosła, iż lekarz zakładowy, prowadzący lekarz foniatra i laryngolog oraz lekarz rodzinny zgodnie zdiagnozowali u niej zawodową chorobę gardła w postaci zmian przerostowo-obrzękowych z dysfonią hypofunkcjonalną. Skarżąca zakwestionowała rzetelność orzeczeń lekarskich wydanych w toku postępowania administracyjnego, stwierdziła, iż różnią się w treści i są dla niej niejednoznaczne.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie.
Powołując się na przepisy w/w rozporządzenia organ wskazał, iż przewlekłą chorobę narządu głosu związaną z nadmiernym wysiłkiem głosowym można uznać za zawodową w przypadku, gdy jednostka orzecznicza rozpozna u pacjenta: 1) guzki głosowe twarde;
- 2) wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych;
- 3) niedowład mięśni przywodzących i napinających fałdy głosowe z niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Obecności takich zmian jednostki orzecznicze nie ujawniły. Wbrew twierdzeniom skarżącej orzeczenia lekarskie WZMP i IMP nie różnią się w treści, ponieważ obydwie jednostki jednoznacznie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Organ zwrócił uwagę, iż decyzja w sprawie choroby zawodowej wydawana jest na podstawie orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne właściwe do rozpoznania chorób zawodowych wskazanych w § 5 us. 2 i 3 w/w rozporządzenia, w związku z czym diagnoza lekarza zakładowego, prowadzącego lekarza foniatry i laryngologa jak również lekarza rodzinnego nie mogą być dla organu inspekcji sanitarnej wiążące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może ją wzruszyć jedynie wówczas, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./).
Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej.
Zgodnie z przepisem § 8 ust l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. l, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika.
Stosownie do § 2 ust. l wskazanego rozporządzenia, schorzenie ma charakter zawodowy o ile zostało umieszczone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3 (§5 ust l w/w rozporządzenia). Jednostkami orzeczniczymi I stopnia (ust.
- 2) są: 1) poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy;
- 2) katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych;
- 3) przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych;
- 4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia (ust 3): 1) od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 1,2 i 4, są przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy;
- 2) od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 pkt 3, są katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy także jednostki badawczo-rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy.
Orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wydawane jest na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust 1).
W niniejszej sprawie nikt nie negował tego, że W. S. cierpi na chorobę narządu głosu, jednak nie każda z chorób narządu głosu może być uznana za chorobę zawodową niezależnie od tego jak długo i w jakich warunkach w szkole pracowała dana osoba, za chorobę zawodową może być uznana jedynie jedna z chorób wyszczególnionych w załączniku do cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 roku. Należy podkreślić, że organy orzekające w tego typu sprawach nie mogą postępować w sposób uznaniowy i stwierdzać istnienia choroby zawodowej w przypadku gdy dana osoba jest nawet bardzo chora, ale nie cierpi na jedną z chorób wyszczególnionych w wykazie chorób zawodowych.
Faktem jest, że orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu Medycyny Przemysłowej i Instytutu Medycyny Pracy w L. różnią się co do tego na jaką chorobę narządu głosu cierpi W. S. jednak w rzeczy podstawowej i najistotniejszej dla rozstrzygnięcia sprawy oba orzeczenia pozostają ze sobą w całkowitej zbieżności mianowicie wykluczają zaistnienie u skarżącej choroby zawodowej. Pamiętać należy, że prowadzone postępowanie miało doprowadzić do stwierdzenia choroby zawodowej lub wykluczenia f istnienia takiej choroby u W. S. i cel postępowania został osiągnięty, rzeczą jakby uboczną chociaż dla skarżącej z pewnością bardzo ważną i istotną jest to czy cierpi ona na przewlekły nieżyt krtani z tendencją do obrzęków podśluzówkowych fałdów głosowych czy też na ten sam nieżyt krtani, ale o cechach przerostowo-obrzękowych w obrębie fałdów głosowych, bo żadna z tych chorób nie znajduje się w wykazie chorób zawodowych.
Nie sposób jest nie zauważyć tego, że twierdzenia skarżącej o zaistnieniu u niej choroby zawodowej bardziej opierają się na jej wewnętrznym przekonaniu niż analizie obiektywnych faktów, bo przecież w skardze W. S. powołuje się na stwierdzenie u niej przez lekarza zakładowego, lekarza rodzinnego oraz foniatrę i laryngologa choroby gardła w postaci zmian przerostowo-obrzękowych a przecież takiej choroby nie ma w wykazie chorób zawodowych. Podobny czy też wręcz identyczny wniosek wyprowadzić należy z dostarczonego przez skarżącą badania narządu głosu z dnia 3 października 2003 roku, kiedy to lekarz foniatra nie stwierdził u skarżącej choroby wyszczególnionej w wykazie chorób zawodowych.
W tej sytuacji skargę należało oddalić na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.