Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 28 kwietnia 2009r. skarżąca M. W. została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Po uprawomocnieniu się postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych skarżąca ponownie została wezwana wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis wezwania został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 1 lipca 2009r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm.) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy.
W myśl zaś art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Uwzględniając powyższe regulacje prawne skarżąca została wezwana (wezwanie doręczono skutecznie 1 lipca 2009r.) do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 500 zł od skargi, terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca wpisu od skargi w zakreślonym terminie 7 dni, który upłynął 8 lipca 2009r. nie uiściła, a zatem nie wykonała zarządzenia wzywającego ją do uiszczenia wpisu. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy, skargę należało odrzucić.