Uzasadnienie
Pismem z 19 maja 2022 r. J. J. (dalej jako: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Nadleśniczego PGL LP Nadleśnictwa L. z 16 listopada 2021 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od protokołu szacowania szkody łowieckiej.
Zarządzeniem z 20 września 2022 r. Przewodnicząca Wydziału II tutejszego Sądu wezwała Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych. Niniejsze wezwanie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 23 września 2022 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 24 akt sądowych).
W przewidzianym terminie Skarżący nie uiścił wpisu od skargi. Natomiast dnia 5 października 2022 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo Skarżącego, w którym wniósł on "rezygnację z wniesienia skargi" w związku z pomyślnym rozstrzygnięciem i zakończeniem sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Na podstawie zaś art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Natomiast w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Jak wskazano powyżej, w przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, zostało doręczone Skarżącemu 23 września 2022 r., co oznacza, że termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie 30 września 2022 r.
W ww. terminie Skarżący nie uiścił wymaganej opłaty. Zamiast tego w piśmie do tutejszego Sądu zawarł on oświadczenie o cofnięciu skargi.
Odnosząc się do wniosku dotyczącego cofnięcia skargi, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Co istotne, zarówno w literaturze, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że cofnięcie skargi może dotyczyć jednak wyłącznie takiej skargi, która została wniesiona skutecznie, a więc skutecznie wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Oznacza to, że cofnięcie skargi – jako czynność dyspozycyjna strony – może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (zob. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, LEX/el. oraz postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, LEX nr 10747 czy postanowienie WSA w Warszawie z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1980/20, LEX nr 3146572).
W niniejszej sprawie od wniesionej skargi Skarżący nie uiścił należnego wpisu, a brak ten nie został usunięty w wyznaczonym terminie. Nie można więc uznać, że cofnięcie skargi było skuteczne, ponieważ nie uruchomiła ona skutecznie postępowania sądowego. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Natomiast mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.