Uzasadnienie
W dniu 26 marca 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęły, wniesione w jednym piśmie, skargi: D. i W. N., K. i T. R., J. i W. B., W. M., R. K., R. L, H. i L. M., E. i A. L., A. G., B. N. oraz J. C. na uchwałę Rady Miasta nr "[...]" z dnia "[...]" r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]".
Zarządzeniami z dnia 12 kwietnia 2007r. Przewodnicząca Wydziału II wezwała każdego ze skarżących, przy czym D. W. N, K. i T. R., J. i W. B., H. i L. M. oraz E. i A. L. solidarnie, do uiszczenia wpisów sądowych w wysokości 300 zł.
Zażalenie na powyższe zarządzenia złożyli skarżący, reprezentowani przez pełnomocników D. i W. N., domagając się ich uchylenia. Podnieśli, iż zaskarżona uchwała stanowi jeden akt prawa miejscowego i dotyczy interesów prawnych wszystkich skarżących. W związku z tym uprawnienia i obowiązki strony skarżącej związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, a skarga powinna podlegać jednej opłacie sądowej pobieranej od skarżących solidarnie.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2007r. sygn. akt II OZ 503/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenia, podkreślając, iż wynikająca z art. 214 § 2 p.p.s.a. zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, kiedy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego, które ma miejsce w niniejszej sprawie, każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.
Sąd wyjaśnił, iż skarżący są właścicielami odrębnych nieruchomości (indywidualnie bądź w ramach współwłasności małżeńskiej) znajdujących się na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. W związku z tym nie można uznać, że uprawnienia, czy obowiązki skarżących wynikające z kwestionowanej uchwały Rady Miasta są wspólne. Sąd wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, będący przedmiotem zaskarżonej uchwały, tworzy jednakową dla skarżących sytuację faktyczną i prawną, ale nie nakłada uprawnienia czy obowiązku wspólnego dla wszystkich skarżących, którego słuszność mogliby podważyć wyłącznie wspólnie.
W dniu 4 lipca 2007r. D. i W. N. uiścili wpis od wniesionej przez nich skargi w kwocie 300 zł.
W związku z powyższym w dniu 30 lipca 2007r. D. N., jako pełnomocnik pozostałych skarżących, została wezwana do wykonania dziesięciu zarządzeń z dnia 12 kwietnia 2007r. o wezwaniu do uiszczenia wpisów sądowych – w zawitym terminie 7 dni. Jednakże K. i T. R., J. i W. B., W. M., R. K., R.L, H. i L. M., E. i A. L., A. G., B. N. oraz J. C. w zakreślonym terminie nie opłacili wpisów od wniesionych skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270 ze zm.) od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie przed sądem administracyjnym, pobiera się wpis sądowy.
Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, pobiera się wpis stały w wysokości 300 zł.
W myśl zaś art. 220 § 1 powołanej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścił wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Mając na uwadze, że skarżący: K. i T. R., J. i W. B., W. M., R. K., R. L, H. i L. M., E. i A. L., A. G., B. N. oraz J. C., mimo prawidłowo doręczonego wezwania do uiszczenia wpisów oraz zawartego w nim pouczenia o skutkach zaniedbania tego obowiązku, nie uiścili wpisów sądowych, należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy.