Uzasadnienie
Po odrzuceniu skargi skarżący – W.U. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (z wnioskiem takim wystąpiła również skarżąca – J.U., jego żona).
Jak wynika z oświadczeń przedstawionych na urzędowych formularzach, dochód miesięczny netto małżonków, na który składa się renta skarżącego i emerytura skarżącej, wynosi 1298,95 zł (załączone zostały kopie potwierdzeń odbioru). Ich jedyny majątek stanowi "[...]" dom "[...]" o pow. 81,79 m2 wraz z działką o pow. 989 m2. W skład comiesięcznych wydatków 2-osobowego gospodarstwa domowego wchodzą opłaty mieszkaniowe i koszty leczenia (ok. 500 zł) oraz rata kredytu (369,84 zł), zaciągniętego w wysokości 15000 zł.
Mając za podstawę poświadczone informacje należy stwierdzić, iż skarżący znajduje się w sytuacji, w której wygospodarowanie środków na choćby częściowe pokrycie kosztów sądowych, a tym bardziej opłacenie profesjonalnego pełnomocnika, jest praktycznie niemożliwe. W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stwierdzenie to uzasadnia uwzględnienie zgłoszonego postulatu. Jak bowiem stanowi ów przepis, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, następuje przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Obejmuje ono zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 w/w ustawy).
W konsekwencji - na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 wskazanej ustawy, powierzającego referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień dotyczących prawa pomocy - orzeczono jak w sentencji.