Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 466/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę A. i J.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie nieodpłatnego przyznania własności nieruchomości.
Postanowienie powyższe wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o możliwości i trybie wniesienia środka zaskarżenia doręczone zostało skarżącym A. i J.J. oraz uczestnikowi postępowania – S.J. (doręczenie zastępcze) w dniu 8 września 2006 r.
Od powyższego postanowienia A., J. i S.J. wnieśli w dniu 13 grudnia 2007 r. skargę kasacyjną, którą sporządzili osobiście.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 175 § 1 powołanej ustawy, zwanej dalej Ppsa, skarga ta powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, notariusz, albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
W rozpoznawanej sprawie strony zostały prawidłowo pouczone o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, bowiem takie pouczenie zawarte zostało przy pismach Sądu z dnia 27 listopada 2007 r., przy których doręczono stronom odpis postanowienia z dnia 7 września 2006 r. wraz z uzasadnieniem.
Zgodnie z dyspozycją art. 178 Ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną.
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny należy stwierdzić, że skarga kasacyjna wniesiona została z naruszeniem art. 175 § 1 Ppsa, wobec czego jest niedopuszczalna i obliguje sąd do jej odrzucenia.
Z tych względów, na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie stronom wnoszącym skargę kasacyjną wskazać jedynie należy, że okoliczności powołane w wywodach skargi kasacyjnej w części dotyczącej przyczyn nieuzupełnienia braków formalnych skargi mogłyby być co najwyżej przedmiotem oceny w sprawie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i uiszczenia wpisu sądowego. Jednak przywrócenie terminu jest instytucją procesową opartą na zasadzie skargowości. Może więc nastąpić wyłącznie na wniosek zainteresowanego. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym wedle art. 87 § 2 tejże ustawy w postępowaniu o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto przepis art. 87 § 4 Ppsa wymaga, aby równocześnie z wnioskiem strona dokonała czynności, której nie dokonała w terminie.