Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 1997 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody z dnia 24 lipca 1996 r. nr "[...]" w przedmiocie rozbiórki domku letniskowego, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 1997 r. sygn. akt "[...]" zawiesił postępowanie sądowe w tej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismami z dnia 13.11.96, 16.12.96 r. i 20.02.97 r. zwrócono się do skarżącego J. K. o uiszczenie opłaty od wniesionej skargi. Z adnotacji na potwierdzeniach odbioru w/w wynika, że skarżącemu nie doręczono w/w pism, ponieważ jest nieobecny pod wskazanym adresem.
Mając na uwadze powyższe, w szczególności, że skarżący nie zawiadomił sądu o ewentualnej zmianie adresu NSA -uznając, iż nie dokonanie przez skarżącego w/w czynności uniemożliwia nadanie sprawy sprawie dalszego biegu, na zasadzie art. 177 § l pkt 6 kpc w związku z art. 59 ustawy o NSA postanowił jak w sentencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § l i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) obowiązującej od dnia l stycznia 2004 r. sprawy sądowoadministracyjne, nie zastrzeżone do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpoznają wojewódzkie sądy administracyjne właściwe ze względu na siedzibę organu administracji publicznej którego działalność została zaskarżona. W obecnym stanie prawnym organem II instancji w przedmiocie rozbiórki domku letniskowego, który przejął realizację tego zadania od Wojewody, jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie.
Stosownie do postanowień art. 130 § l powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd umarza postępowanie z przyczyn wskazanych w art. 125 § l pkt 3, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od daty postanowienia o zawieszeniu.
Przyczyna wskazana w art. 125 § l pkt 3 ustawy dotyczy możliwości zwieszenia przez Sąd postępowania z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń, nie można nadać sprawie dalszego biegu. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący nie odbierał pism kierowanych do niego przez Sąd, a z adnotacji czynionych przez pocztę wynikało, że skarżący jest nieobecny pod wskazanym adresem. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż niedokonanie przez skarżącego czynności zawiadomienia sądu o ewentualnej zmianie adresu uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 1997 r. sygn. akt "[...]" zawiesił z urzędu postępowanie w tej sprawie.
Jak wynika z akt sądowych skarżący nie wystąpił w ciągu trzech lat od wydania powyższego postanowienia (tj. od dnia 11 kwietnia 1997 r.) z wnioskiem o podjęcie postępowania w tej sprawie, wobec czego na podstawie art. 130 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.