Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z "[...]" r. odmawiającą przyznania D. C. (dalej jako: "skarżąca") świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wnioskowanego na matkę C. N. Kolegium argumentowało, że skarżąca nie jest uprawniona do świadczenia, gdyż jest rolnikiem i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników, płaci podatki i pobiera dopłaty. Zrezygnowała z pobierania czynszu dzierżawnego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca podniosła, że 30 listopada 2020 r. zrezygnowała z zatrudnienia, aby opiekować się matką, niezdolną do samodzielnej egzystencji. Nie może liczyć na pomoc innych osób. Rezygnacja z pracy była jedynym wyborem. Wyjaśniła, że ziemię otrzymała w spadku po śmierci brata w 2017 r. Nigdy wcześniej nie miała do czynienia z gospodarstwem rolnym, nie figurowała w KRUS. Dopiero po rezygnacji z zatrudnienia, gdy chciała się zarejestrować w PUP, dowiedziała się, że musi się zgłosić do KRUS. Podkreśliła, że nie jest w stanie uprawiać ziemi. Przedłożyła umowę dzierżawy zawartą 4 maja 2021 r. na 10 lat.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o umorzenie postępowania sądowego. Wskazało, że działając w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględniło skargę w całości, w ten sposób, że decyzją z "[...]" r., nr "[...]", uchyliło zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji i przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie od 4 maja 2021 r. na czas nieokreślony. Kolegium udokumentowało, że decyzja ta doręczona została skarżącej 1 czerwca 2021 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. Unormowanie to stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z uprawnień danych przez wskazany przepis poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu
I instancji, a więc uwzględnił skargę w całości. Decyzja autokontrolna podlega zaskarżeniu na zasadach ogólnych. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone orzeczenie w trybie autokontroli zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.
Z tych względów postępowanie sądowe podlegało umorzeniu, na podstawie cytowanego art.161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.