Uzasadnienie
II SA/ Ol 48/04
Wojewoda, działając jako organ nadzoru nad działalnością samorządów terytorialnych w oparciu o art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001 r., nr 142, póz. 1591 ze zm.) stwierdził wygaśnięcie mandatu A. B. - Burmistrza Miasta.
W ocenie Sądu skarżący Burmistrz Miasta nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze wojewody, ponieważ jest to akt wydany w trybie nadzoru nad działalnością samorządu gminnego.
Zgodnie z art. 98a ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym do zarządzenia zastępczego wydanego w trybie art. 98a ust. 2 tej ustawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 98 ustawy o samorządzie gminnym. Oznacza to, że w wypadku wykorzystania uprawnień nadzorczych przez wojewodę, skargę do sądu administracyjnego może wnieść jedynie gmina lub związek międzygminny, których interes prawny uprawnienia albo kompetencja zostały naruszone takim aktem (art. 98a ust.3). Słusznie więc zarzuca Wojewoda w odpowiedzi na skargę, że takie rozwiązanie ustawowe wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na zarządzenie zastępcze przez jakikolwiek inny podmiot poza gminą lub związkiem międzygminnym, nawet wówczas, gdy akt nadzoru narusza interes prawny lub uprawnienia tego podmiotu (podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach SA/Wr 22/92; SA Wr 529/92; II SA/Wr 870/01).
Również art. 101 ust. l ustawy o samorządzie gminnym, który przewiduje możliwość kwestionowania legalności uchwał i zarządzeń podjętych tylko przez organy gminy, a także podmioty, które czasowo zastępują organy gminy (np. komisarz rządowy) wyraźnie wskazuje na niemożliwość wnoszenia skargi na akty wydane przez inne podmioty niż wymienione w tym przepisie. Dodatkowo można wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że skarga Burmistrza jest dopuszczalna, to zgodnie z art. 101 cyt. ustawy powinien on wezwać Wojewodę do usunięcia naruszenia prawa, czego skarżący nie uczynił, więc nie wypełnił warunku z art. 101 ust. l ustawy, co również powodowałoby niedopuszczalność skargi.
Dlatego też Sąd na podstawie art. 58 § l pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1271 ze zm.) skargę odrzucił.