Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" roku Wójt Gminy na podstawie art. 15 ust. 2 Ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87 poz.960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu O. S. z pobytu stałego w miejscowości "[...]".
W uzasadnieniu decyzji zostało wskazane, że O. S. jedynie bywa w domu stanowiącym własność J. K., nie prowadzi też z rodzicami wspólnego gospodarstwa domowego, gdyż ojciec skarżącego składając informację do naliczenia opłat za wodę i kanalizację wskazał pięcioosobowy skład rodziny.
Od powyższej decyzji odwołał się O. S. podając, że przez cały czas zameldowany jest w "[...]", a J. K. nie uzyskała prawa do wnioskowania o wymeldowanie go z miejsca stałego zameldowania. Pobyt skarżącego poza domem związany był ze studiami i sprawami rodzinnymi, ale wystarczająco często bywał w "[...]", by istniała ciągłość jego pobytu w miejscu stałego zameldowania. W ocenie skarżącego treść informacji z policji jest niezgodna z prawdą gdyż rodzice skarżącego nie składali żadnego oświadczenia w jego sprawach meldunkowych.
Wojewoda decyzją z dnia "[...]" roku w sprawie "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach decyzji organ wskazał, iż skarżący sam podał, że przebywa czasowo w L. bez zameldowania, nie przedstawił też dokumentów świadczących o kontynuowaniu nauki i partycypowaniu w kosztach utrzymania mieszkania. Zeznania świadka, informacja z policji i wniosek ojca skarżącego o naliczenie opłat za wodę na pięć osób wskazują że skarżący zamieszkuje w L., a do rodziców przyjeżdża w odwiedziny.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie O. S. wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji orzekających o wymeldowaniu go z miejsca stałego pobytu w "[...]".
Skarżący zanegował zeznania świadka W. P., stwierdził, iż informacja z policji jest sprzeczna z twierdzeniami udzielonymi policji przez rodziców, natomiast ilość osób zgłoszonych do rachunku za wodę została podana przez urzędniczkę zajmującą się ewidencją ludności i nie jest prawdziwa. O. S. zarzucił także to, że organy nie uwzględniły opinii sołtysa i nie przesłuchały zgłoszonych przez niego świadków.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie O. S. przedłożył dwie kopie faktur opłat za wodę informując jednocześnie, że już nie studiuje, w L. wynajmuje mieszkanie, zaś w "[...]" ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, którą aktualnie wykonuje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skardze nie można odmówić słuszności.
W toku prowadzonego przez organy administracji postępowania w ocenie sądu doszło do obrazy przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. gdyż organy ani nie zebrały ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego tym samym nie mogły ustalić prawidłowego stanu faktycznego i prawidłowo ocenić tego czy skarżący trwale i dobrowolnie opuścił mieszkanie w "[...]" czy też nie.
Sąd w żaden sposób nie przesądza tego jakiej treści winna być wydana decyzja po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ administracji jednak niezależnie od tego jaka to będzie decyzja winna ona być wydana po zebraniu całego materiału dowodowego. W sprawie tej zwrócić należy uwagę przede wszystkim na to, że organy administracji choć przystąpiły do gromadzenia materiału dowodowego nie uczyniły tego w sposób kompletny pozwalający w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć kwestię dotyczącą tego czy skarżący opuścił miejsce stałego pobytu czy też nie. Bez wątpienia nie można uznać, że osoba studiująca w innej miejscowości niż ta, w której jest zameldowana winna być wymeldowana na skutek kontynuowania nauki poza miejscem stałego zameldowania. Kwestia ta jednak w niniejszej sprawie ma marginalny charakter, gdyż sam skarżący na rozprawie przyznał, że w maju lub czerwcu 2006 roku zaprzestał kontynuowania studiów.
Rzeczą niezrozumiałą jest to dlaczego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zaniechano przesłuchania rodziców skarżącego, z którymi O. S. ma prowadzić według jego twierdzeń wspólne gospodarstwo domowe. Zaniechanie takiego przesłuchania jest jeszcze bardziej niezrozumiałe w sytuacji gdy z domniemanych twierdzeń czy też zachowań rodziców skarżącego wyprowadza się wnioski mające przekonywać o tym, iż O. S. najwyżej odwiedza rodzinę, natomiast razem z nimi nie zamieszkuje. Przesłuchanie takie będzie miało szczególne znaczenie dla oceny wiarygodności informacji zawartej w piśmie z Komisariatu Policji w "[...]", z której wynika, iż M. i O. S. rodzinę w "[...]" jedynie odwiedzają, a informacja ta miała pochodzić od rodziców skarżącego. W sytuacji gdy O. S. neguje aby powyższe stwierdzenie mogli wypowiedzieć jego rodzice, a oni nie zostali przesłuchani nie ma żadnej możliwości stwierdzenia tego, kogo twierdzenia są prawdziwe.
W sposób podobny należy odnieść się do argumentu dotyczącego tego, iż ojciec skarżącego zgłosił jedynie pięć osób w sprawie dotyczącej naliczania opłat za zużycie wody i odprowadzanie ścieków a opłaty te miały nie dotyczyć M. i O. S. Skarżący powyższe neguje przedkładając odpisy faktur za wodę mające wskazywać, że opłaty takie uiszczane są za wszystkich członków rodziny. W takiej sytuacji ponownie nie było możliwe rozstrzygnięcie tego kogo twierdzenia są prawdziwe, bo ojciec skarżącego nie został przesłuchany, a jedynymi dokumentami znajdującym się w aktach sprawy mającymi potwierdzać tę okoliczność jest informacja o dochodzie za rok 2004 i notatka służbowa bez wskazania daty kiedy takie oświadczenie miało być złożone. Łatwą też do wyobrażenia pozostaje na przykład taka sytuacja, że nie wszystkie osoby zużywające wodę są zgłoszone, aby ograniczyć wydatki związane z utrzymaniem domu, powyższe stwierdzenie jest jednak niczym nie uzasadnione i ma na celu jedynie unaocznienie tego jak niezbędnym było przesłuchanie ojca skarżącego.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że omówione wyżej okoliczności legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji w wymeldowaniu O. S. z miejscowości "[...]", a przecież nie można było ich uznać za wyjaśnione w dostateczny sposób.
Organy administracji w żaden sposób nie odniosły się też do faktu, że skarżący w miejscowości "[...]" ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, a przecież O. S. mówił o tym nie tylko na rozprawie w sądzie, ale i w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego.
Nie sposób pominąć również tego, że w dniu 7 sierpnia 2006 roku w czasie rozprawy administracyjnej skarżący wniósł o przesłuchanie dwóch świadków. Osoby te nie tylko nie zostały przesłuchane, ale organy administracji obu instancji w żaden sposób nie odniosły się do wniosku skarżącego.
Koniecznym będzie przesłuchanie w sprawie uczestniczki postępowania J. K. (jej prawa do nieruchomości w miejscowości "[...]" w świetle przedłożonych dokumentów nie budzą wątpliwości), która złożyła wniosek o wymeldowanie M. i O. S., a więc powinna posiadać stosowną wiedzę w tym przedmiocie. Przesłuchać należy ponownie też skarżącego, gdyż od poprzedniego przesłuchania O. S. upłynął zbyt długi okres czasu, aby wszystkie jego twierdzenia mogły być uznawane za aktualne.
Wydaje się że organ I instancji po wykonaniu prawie wszystkich czynności w sprawie nie był przekonany czy O. i M. S. należy wymeldować z miejscowości "[...]", gdyż 23 sierpnia 2006 roku zwrócił się do sołtysa wsi "[...]"
" o ustalenie czy w/w osoby mieszkają pod wskazanym adresem". Chociaż sołtys odmówił podania informacji została wydana decyzja o wymeldowaniu, a przecież stan faktyczny sprawy nie zmienił się wiele przed wydaniem decyzji, bo została dołączona jedynie informacja dotycząca ilości osób zużywających wodę, co do której rozważania zostały poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia.
Nie powinno też organowi I instancji sprawiać żadnych problemów przeprowadzenie wizji w domu rodziców skarżącego, wizja ta winna pozwolić na ustalenie czy, a jeżeli tak to jakie rzeczy osobiste O. S. znajdują się w "[...]".
Na zakończenie niniejszych rozważań raz jeszcze podkreślić należy, że sąd nie przesądza treści przyszłej decyzji dotyczącej wymeldowania. Wszystkie jednak dowody, w tym zeznania świadków, powinny być omówione w uzasadnieniu decyzji, z uzasadnienia decyzji powinno wynikać dlaczego danym dowodom dano wiarę, a innym odmówiono wiarygodności i dopiero wówczas będzie można stwierdzić czy wydana decyzja jest słuszna.
W tym stanie rzeczy z uwagi na obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W punkcie II wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W punkcie III wyroku Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 p.p.s.a. uznając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.