Uzasadnienie
A. D. (reprezentowany przez pełnomocnika), z powołaniem się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej jako: o s.g.), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na rozporządzenie Nr "[...]" Wojewody z dnia "[...]" w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo – krajobrazowego "[...]".
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 lipca 2011 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do przedłożenia dokumentu potwierdzającego wezwanie (przez stronę skarżącą) Rady Miejskiej w "[...]" do usunięcia naruszenia prawa w związku z ustanowieniem zespołu przyrodniczo – krajobrazowego.
W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż skarga pochodzi od wielu osób, ma charakter ogólnospołeczny, a w związku z powyższym nie wszystkie osoby, które podpisały skargę, znajdują się na liście osób, które wezwały organ do usunięcia naruszenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 o s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi w trybie wskazanego przepisu jest więc uprzednie wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Uprawnionym bowiem do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest jedynie ten podmiot, który jej złożenie poprzedził prawidłowym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia. Brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest w świetle art. 101 ust. 1 o s.g. przyczyną, dla której należy odrzucić skargę (v: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 r., sygn. akt II OSK 398/05).
Pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, że przed wniesieniem skargi do sądu wezwała ona Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.