Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" roku Wójt Gminy na podstawie art. 15 ust. 2 Ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87 poz.960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego w miejscowości "[...]".
W uzasadnieniu decyzji zostało wskazane, że M. S. jedynie bywa w domu stanowiącym własność J. K., nie prowadzi też z rodzicami wspólnego gospodarstwa domowego, gdyż ojciec skarżącej składając informację do naliczenia opłat za wodę i kanalizację wskazał pięcioosobowy skład rodziny. Nadto M. S. pracuje w L. w pełnym wymiarze godzin.
Od powyższej decyzji odwołała się M. S. podając, że przez cały czas zameldowana jest w "[...]", a J. K. nie uzyskała prawa do wnioskowania o wymeldowanie jej z miejsca stałego zameldowania. Pobyt skarżącej poza domem związany był ze studiami a obecnie pracą, przy czym filia tego zakładu ma być w przyszłości utworzona w O. Skarżąca wystarczająco często bywa w "[...]", by istniała ciągłość jej pobytu w miejscu stałego zameldowania. W ocenie skarżącej treść informacji z policji jest niezgodna z prawdą gdyż rodzice jej nie składali żadnego oświadczenia w sprawach meldunkowych.
Wojewoda decyzją z dnia "[...]" roku w sprawie "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach decyzji organ wskazał, iż skarżąca sama podała, że przebywa czasowo w L. bez zameldowania. Zeznania świadka, informacja z policji i wniosek ojca skarżącej o naliczenie opłat za wodę na pięć osób wskazują, że skarżąca zamieszkuje w L., a do rodziców przyjeżdża w odwiedziny.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie M. S. wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji orzekających o wymeldowaniu jej z miejsca stałego pobytu w "[...]".
Skarżąca zanegował zeznania świadka W. P., stwierdziła, iż informacja z policji jest sprzeczna z twierdzeniami udzielonymi policji przez rodziców, natomiast ilość osób zgłoszonych do rachunku za wodę została podana przez urzędniczkę zajmującą się ewidencją ludności i nie jest prawdziwa. M. S. zarzuciła także to, że organy nie uwzględniły opinii sołtysa i nie przesłuchały zgłoszonych przez nią świadków.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację, a nadto podnosząc to, że skarżąca nie wnosiła o przesłuchanie żadnych świadków.
Na rozprawie M. S. przedłożyła dwie kopie faktur opłat za wodę informując jednocześnie, że w L. mieszka gościnnie u znajomych, pracuje też w L., ale czasami tylko jeden dzień w tygodniu, zaś w "[...]" z reguły jest w każdy weekend.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skardze nie można odmówić słuszności.
W toku prowadzonego przez organy administracji postępowania w ocenie sądu doszło do obrazy przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. gdyż organy ani nie zebrały, ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego tym samym nie mogły ustalić prawidłowego stanu faktycznego i prawidłowo ocenić tego czy skarżący trwale i dobrowolnie opuścił mieszkanie w "[...]" czy też nie.
Sąd w żaden sposób nie przesądza tego jakiej treści winna być wydana decyzja po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ administracji, jednak niezależnie od tego jaka to będzie decyzja winna ona być wydana po zebraniu całego materiału dowodowego. W sprawie tej zwrócić należy uwagę przede wszystkim na to, że organy administracji choć przystąpiły do gromadzenia materiału dowodowego nie uczyniły tego w sposób kompletny pozwalający w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć kwestię dotyczącą tego czy skarżąca opuściła miejsce stałego pobytu czy też nie. Bez wątpienia nie można było uznać, że M. S. opuściła miejsce stałego zameldowania przed październikiem 2005 roku, gdyż do tego miesiąca studiowała. Jeżeli chodzi o czas późniejszy to kwestia ta nie została w sposób dostateczny wyjaśniona.
Rzeczą niezrozumiałą jest to dlaczego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym zaniechano przesłuchania rodziców skarżącej, z którymi M. S. ma prowadzić według jej twierdzeń wspólne gospodarstwo domowe. Zaniechanie takiego przesłuchania jest jeszcze bardziej niezrozumiałe w sytuacji gdy z domniemanych twierdzeń czy też zachowań rodziców skarżącej wyprowadza się wnioski mające przekonywać o tym, iż M. S. najwyżej odwiedza rodzinę, natomiast razem z nimi nie zamieszkuje. Przesłuchanie rodziców skarżącej będzie miało szczególne znaczenie dla oceny wiarygodności informacji zawartej w piśmie z Komisariatu Policji w "[...]", z której wynika, iż M. i O. S. rodzinę w "[...]" jedynie odwiedzają, a informacja ta miała pochodzić właśnie od rodziców skarżącej. W sytuacji gdy M. S. neguje, aby powyższe stwierdzenie mogli wypowiedzieć jej rodzice, a oni nie zostali przesłuchani nie ma żadnej możliwości stwierdzenia tego, kogo twierdzenia są prawdziwe.
W sposób podobny należy odnieść się do argumentu dotyczącego tego, iż ojciec skarżącej zgłosił jedynie pięć osób w sprawie o naliczanie opłat za zużycie wody i odprowadzanie ścieków i opłaty te miały nie dotyczyć M. i O. S. Skarżąca powyższe neguje przedkładając odpisy faktur za wodę mające wskazywać, że opłaty takie uiszczane są za wszystkich członków rodziny. W takiej sytuacji ponownie nie było możliwe rozstrzygnięcie tego kogo twierdzenia są prawdziwe, bo ojciec skarżącej nie został przesłuchany, a jedynymi dokumentami znajdującymi się w aktach mającymi potwierdzać tę okoliczność są informacja o dochodzie za rok 2004 i notatka służbowa bez wskazania daty kiedy takie oświadczenie miało być złożone (k-50 i 51 akt administracyjnych dotyczących O. S.). Łatwą też do wyobrażenia pozostaje na przykład taka sytuacja, że nie wszystkie osoby zużywające wodę są zgłoszone, aby ograniczyć wydatki związane z utrzymaniem domu, powyższe stwierdzenie nie jest jednak niczym uzasadnione i ma na celu jedynie unaocznienie tego jak niezbędnym było przesłuchanie ojca skarżącej.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że omówione wyżej okoliczności legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji w wymeldowaniu M. S. z miejscowości "[...]", a przecież nie można było ich uznać za wyjaśnione w dostateczny sposób.
Prawdziwe jest stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę dotyczące tego, że M. S. nie wnosiła o przesłuchanie żadnych dodatkowych świadków. Nie można jednak było nie zauważyć tego, że o przesłuchanie dodatkowych świadków wnosił brat skarżącej, postępowania administracyjne dotyczące M. i O. S. toczyły się jednocześnie, a większość akt administracyjnych jest wspólna, dlatego też i w sprawie dotyczącej wymeldowania M. S. należy rozważyć czy nie zachodzi konieczność przesłuchania świadków zgłoszonych przez jej brata.
Koniecznym też będzie przesłuchanie w sprawie uczestniczki postępowania J. K. (jej prawa do nieruchomości w miejscowości "[...]" w świetle przedłożonych dokumentów nie budzą wątpliwości), która złożyła wniosek o wymeldowanie M. i O. S., a więc powinna posiadać stosowną wiedzę w tym przedmiocie. Przesłuchać należy ponownie też skarżącą, gdyż od poprzedniego przesłuchania M. S. upłynął zbyt długi okres czasu, aby wszystkie jej twierdzenia mogły być uznawane za aktualne.
Wydaje się że organ I instancji po wykonaniu prawie wszystkich czynności w sprawie nie był przekonany czy O. i M. S. należy wymeldować z miejscowości "[...]", gdyż 23 sierpnia 2006 roku zwrócił się do sołtysa wsi "[...]"
" o ustalenie czy w/w osoby mieszkają pod wskazanym adresem". Chociaż sołtys odmówił podania informacji została wydana decyzja o wymeldowaniu, a przecież stan faktyczny sprawy nie zmienił się wiele przed wydaniem decyzji, bo została dołączona jedynie informacja dotycząca ilości osób zużywających wodę, co do której rozważania zostały poczynione we wcześniejszej części uzasadnienia.
Nie powinno też organowi I instancji sprawiać żadnych problemów przeprowadzenie wizji w domu rodziców skarżącej, wizja ta winna pozwolić na ustalenie czy, a jeżeli tak to jakie rzeczy osobiste M. S. znajdują się w "[...]".
Na zakończenie niniejszych rozważań raz jeszcze podkreślić należy, że sąd nie przesądza treści przyszłej decyzji dotyczącej wymeldowania. Wszystkie jednak dowody, w tym zeznania świadków, powinny być omówione w uzasadnieniu decyzji, z uzasadnienia decyzji powinno wynikać dlaczego danym dowodom dano wiarę, a innym odmówiono wiarygodności i dopiero wówczas będzie można stwierdzić czy wydana decyzja jest słuszna.
W tym stanie rzeczy z uwagi na obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżona decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W punkcie II wyroku sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 p.p.s.a. uznając, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.