Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 maja 2004 roku pełnomocnik J. C. wniosła o wymeldowanie z pobytu stałego M. i D. W. wraz z dziećmi z lokalu znajdującego się w O. przy ul. I..
Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", Prezydent Miasta O., działając na podstawie art. 97 § l pkt 4 i art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, póz. 1071 ze zm. - dalej jako kpa), zawiesił postępowanie w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego Państwa M. i D. W. wraz z dziećmi: A. i D. z lokalu mieszkalnego znajdującego się w O. przy ul. I. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że rozpatrzenie sprawy o wymeldowanie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy zagadnienia wstępnego, którym w niniejszej sprawie jest kwestia opuszczenia i opróżnienia przez Państwa W. lokalu przy ul. I. Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie wniosła pełnomocnik J. C., zarzucając naruszenie art. 7 i art. 77 oraz 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa. Stwierdziła brak podstaw do zawieszenia postępowania oraz podniosła, że w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wymeldowanie państwa W. wraz z dziećmi z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.
Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2004 roku, nr "[...]", Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, wskazując, że rozstrzygnięcie przez właściwy sąd sprawy o ochronę naruszonego posiadania jest istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy o wymeldowanie, gdyż oznacza, że M. i D. W. kwestionują przesłankę dobrowolności opuszczenia spornego lokalu.
W złożonej na to postanowienie skardze z dnia 6 września 2004 roku, pełnomocnik J. C. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie doręczenia zaskarżonego postanowienia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi oraz błędne ustalenie, przyjęte za podstawę zawieszenia postępowania, iż przed Sądem Rejonowym toczy się sprawa o ochronę naruszonego posiadania, podczas gdy sprawa taka nie została przez małżonków W. wszczęta i upłynął termin do jej wniesienia. Wskazała, że przed sądem toczy się jedynie postępowanie z powództwa poprzedniej właścicielki mieszkania o nakazanie małżonkom W. opróżnienia mieszkania z drobnych rzeczy, które nie dotyczy ochrony naruszonego posiadania i tym samym jego wynik nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii wymeldowania.
Odpowiadając na skargę, Wojewoda, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), postanowieniem z dnia 4 listopada 2004 roku, nr "[...]", uchylił własne postanowienie z dnia 9 sierpnia 2004 roku, nr "[...]" i utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 9 lipca 2004 roku, nr "[...]".
W uzasadnieniu stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż toczące się postępowanie sądowe nie dotyczy ochrony naruszonego posiadania lecz opróżnienia przedmiotowego lokalu. Jednocześnie podał, że postępowanie to nie jest zakończone, a jego wynik ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Po rozpatrzeniu skargi pełnomocnik J. C. na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody, wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005 roku, Sygn. akt II SA/Ol 37/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia, co skutkuje koniecznością merytorycznego rozpoznania skargi na postanowienie Wojewody z dnia 9 sierpnia 2004 r., nr "[...]", w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 134 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia 9 sierpnia 2004 roku, nr "[...]", w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie, oparte zostało na błędnym ustaleniu stanu faktycznego. W toku rozpoznawania przedmiotowej sprawy przyjęto bowiem, że przed Sądem Rejonowym toczy się postępowanie w sprawie z powództwa M. i D. W. o ochronę naruszonego posiadania, podczas gdy w rzeczywistości takie postępowanie nie zostało wszczęte.
Stosownie do art. 97 § l pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W świetle art. 7 w zw. z art. 77 kpa, ciężar ustalenia okoliczności, będącej zagadnieniem wstępnym w sprawie, jak również wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym spoczywa wyłącznie na organie administracji publicznej. Błędne ustalenia w tym zakresie stanowią naruszenie wskazanych przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik.
W niniejszej sprawie na uwzględnienie zasługuje także zarzut skarżącej pominięcia przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia, ustanowionego w sprawie pełnomocnika, tj. adwokat J. G. Zgodnie z art. 40 § 2 kpa, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W aktach administracyjnych sprawy (k. "[...]") znajduje się pełnomocnictwo ogólne, potwierdzające umocowanie adwokat J. G. do reprezentowania skarżącej J. C. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe pełnomocnictwo opatrzone jest datą 16 lipca 2004 roku, a w aktach sprawy brak jest informacji o jego wypowiedzeniu, pominięcie wskazanego pełnomocnika przy doręczeniu zaskarżonego postanowienia Wojewody z dnia 9 sierpnia 2004 roku było nieuprawnione.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § l pkt l lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygniecie w kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia podjęto stosownie do art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 wskazanej ustawy.