Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą z dnia "[...]" nr "[...]" dokonała zmiany uchwały Rady Miasta z dnia 28 stycznia 1998r. Nr "[...]" w sprawie określenia zasad gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej. W uchwale tej nadano nowe brzmienie pkt 4, ppkt 4 rozdziału II wskazując, iż wyłącza się ze sprzedaży następujące lokale mieszkalne położone w parterach budynków m.in. lokal nr 1 przy ul. S. "[...]".
W dniu 9 marca 2009r. J.K. wystąpił do Urzędu Miasta Rady Miasta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa na skutek zapisu ust. 4 pkt 4 rozdziału II uchwały Rady Miejskiej nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie określenia zasad gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej, który dyskryminuje wieloletnich najemców lokali w nim wymienionych, co stanowi o naruszeniu art. 2, art. 32 oraz art. 75 Konstytucji RP.
Uchwałą nr "[...]" z dnia 25 marca 2009r. Rada Miejska odmówiła uchylenia na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, własnej uchwały z dnia "[...]" w sprawie określenia zasad gospodarki nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Miejskiej w brzmieniu z późniejszymi zmianami. O powyższym stanowisku poinformował stronę Przewodniczący Rady Miejskiej pismem z dnia 30 marca 2009r.
W dniu 6 kwietnia 2009r. J.K. złożył (za pośrednictwem Urzędu Pocztowego) w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr "[...]" z dnia "[...]" zarzucając, iż na skutek jej podjęcia pozbawiono go możliwości wykupu na własność zajmowanego od ponad 26 lat lokalu mieszkalnego, który był traktowany jako własny, gdyż dokonywał w nim wraz z małżonką nakładów finansowych obejmujących m.in. montaż instalacji centralnego ogrzewania, montaż piecyka gazowego, remont kuchni, łazienki i pokoi z uwagi na zły stan techniczny. W sytuacji, gdy pojawiła się możliwości wykupienia zajmowanych mieszkań po cenach uwzględniających okres zamieszkiwania oraz opłacania czynszu liczył, iż będzie miał możliwość wykupienia zajmowanego mieszkania. Skarżona uchwała uniemożliwia takie działanie, gdyż wyłącza z tego prawa jego lokal mieszkalny.
W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej wniósł o jej oddalenie. W obszernym uzasadnieniu przedstawiając w uzasadnieniu argumenty dotyczące zasadności dotychczasowego stanowiska zajmowanego przez Radę w tej sprawie wskazał, iż skarga w takim samym zakresie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez najemcę lokalu wyłączonego ze sprzedaży w 1998r. i Sad ten wyrokiem z dnia 13 sierpnia 1998r. sygn. akt I SA 485/98 oddalił skargę.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 7 maja 2009r. J.K. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od doręczenia odpisu wezwania do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, iż w przypadku nieuiszczenia wpisu skarga zostanie odrzucona.
Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu osobiście w dniu 12 maja 2009r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - karta 20 akt).
Na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu skarżący nie wniósł zażalenia, jak również we wskazanym przedziale czasu nie uiścił wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Sądu wynika, że przesyłka powyższa została doręczona w dniu 12 maja 2009r. skarżącemu, zatem wpis sądowy winien być uiszczony w terminie do dnia 19 maja 2009r.
W zakreślonym ustawowym terminie strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego.
Wobec powyższego stosownie do art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.