Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 grudnia 2002 roku W. P. zwrócił się do Wójta Gminy o stwierdzenie nieważności zaświadczenia nr "[...]" wydanego na rzecz P. J., dotyczącego przeznaczenia - w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego - do użytku rolniczego działki nr "[...]", położonej w obrębie D. W uzasadnieniu żądania wskazał, iż w przedmiotowym zaświadczeniu błędnie oznaczono przeznaczenie działki, gdyż z innego zaświadczenia (nr "[...]") i uchwały Rady Gminy wynika, że jest to teren przeznaczony pod budownictwo. Wnioskodawca wyjaśnił, że unieważnienie zaświadczenia jest niezbędne w toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniu. Wniósł ponadto o wydanie opinii, że do nieruchomości nr "[...]" doprowadzona jest energia elektryczna, zaś w zasięgu działki znajduje się kanalizacja gminna oraz instalacja gazowa.
Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze - uznając za uzasadnione zażalenia W. P. na bezczynność w rozpoznaniu wskazanego wniosku - wyznaczyło Wójtowi Gminy czternastodniowy termin do załatwienia przedmiotowej sprawy.
Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Wójt Gminy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zaświadczenia nr "[...]". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, iż w dacie wydania zaświadczenia obowiązywał miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzony uchwałą Nr "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]"1993 roku, który przestał obowiązywać z końcem 2003 roku, co oznacza, że stwierdzenie jakiejkolwiek niezgodności z nieobowiązującym planem jest bezprzedmiotowe.
Od powyższej decyzji w ustawowym terminie W. P. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o uchylenie przedmiotowego rozstrzygnięcia, jako wydanego przez osobę podlegającą wyłączeniu na podstawie art. 24 § l i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że analiza przepisów Działu VII "Wydawanie zaświadczeń" (art. 217-220 kpa) prowadzi do wniosku, iż w sprawach dotyczących zaświadczeń możliwe są jedynie dwa sposoby ich załatwienia, a mianowicie wydanie zaświadczenia (art. 217-218 kpa) lub postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o jego wydanie, na które służy zażalenie (art. 219 kpa). Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie dopuszczają jednak możliwości unieważnienia już wydanych zaświadczeń.
W dniu 17 czerwca 2005 roku W. P. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, żądając unieważnienia zaświadczenia nr "[...]", ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W uzasadnieniu skarżący podniósł wiele uchybień zaistniałych w toku postępowania administracyjnego, związanych m.in. z niewłaściwym zastosowaniem przepisów prawa, pominięciem zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych oraz wydaniem rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o fałszywe twierdzenia organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
W pismach z dnia 23 i 27 lipca 2005 roku skarżący odniósł się do przekazanego materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych organu oraz złożył szereg oświadczeń związanych ze stanem faktycznym sprawy.
Na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 roku skarżący podtrzymał argumenty zawarte w skardze oraz pismach procesowych znajdujących się w aktach sprawy. Pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że organ I instancji nie był właściwy do prowadzenia postępowania w trybie nadzwyczajnym, gdyż właściwość w tym zakresie należy do organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 134 § l w zw. z art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie ostatecznej decyzji administracyjnej. Kwestionowana przez W. P. legalność rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylającego decyzję Wójta Gminy i umarzającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaświadczenia nr "[...]", nie znajduje więc uzasadnienia.
Stosownie do art. 217 § 1,2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, póz. 1071 ze zm. - dalej jako kpa), organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W świetle wskazanej regulacji, zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą tych okoliczności staje się nieaktualne i może być wydane nowe zaświadczenie, odpowiadające aktualnemu stanowi prawnemu lub aktualnym faktom. Także, w sytuacji gdy zaświadczenie zostanie oparte na błędnych przesłankach faktycznych i prawnych, sprostowanie jego treści może nastąpić jedynie poprzez wydanie nowego zaświadczenia. W żadnym zaś przypadku nie jest dopuszczalne uruchomienie w celu weryfikacji zaświadczenia trybów nadzwyczajnych, w tym także stwierdzenia nieważności.
Zgodnie z art. 156 § l i art. 126 kpa, stwierdzenie nieważności może dotyczyć jedynie decyzji lub postanowienia, na które przysługiwało zażalenie. Ponieważ wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno-techniczną nie posiadającą cech wskazanych powyżej indywidualnych aktów administracyjnych, brak jest podstaw do stwierdzenia przez organ administracji publicznej nieważności zaświadczenia.
Uwzględniając powyższe argumenty - w ocenie Sądu - Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo w zaskarżonej decyzji uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" jako wydaną bez podstawy prawnej i umorzyło postępowanie, mając na uwadze niedopuszczalność zastosowania względem zaświadczeń trybu stwierdzenia nieważności. Ponadto słuszne jest stanowisko organu odwoławczego - podniesione na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 roku - że organ I instancji nie jest właściwy do prowadzenia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności, gdyż w tym zakresie kompetencja, zgodnie z art. 157 § l kpa, przynależy organowi wyższego stopnia.
W tych okolicznościach podnoszone w skardze przez W. P. zarzuty dotyczące uchybień mających miejsce przy wydaniu zaświadczenia, jak również zaistniałych w procedurze jego weryfikacji, pozostają bez wpływu na poprawność rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co w świetle art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.