Uzasadnienie
Wojewoda Warmińsko-Mazurski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na uchwałę Rady Gminy w Kozłowie z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, żądając stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części § 5 ust. 2, § 8 ust. 5 i ust. 6 oraz § 12 ust. 7.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Kozłowo powołując się na podstawę prawną z art. 54 § 2 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przekazał skargę wraz z aktami do sądu, wnosząc o umorzenie postępowania. Wójt Gminy wskazał, że uznano fakt podjęcia przedmiotowej uchwały z naruszeniem prawa i uwzględniono skargę w całości.
Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. pełnomocnik Wojewody został zobowiązany do wskazania, czy w związku z uwzględnieniem wniesionej skargi na wymienioną uchwałę, podtrzymuje wniesioną skargę, czy też ją cofa.
Następnie pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski, cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Rada Gminy w Kozłowie podjęła uchwałę z dnia 22 kwietnia 2016 r. w sprawie zmiany regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zmieniając zakwestionowane przez organ nadzoru zapisy regulaminu. Wobec tego skarżący pismem z dnia 29 kwietnia 2016 r. cofnął swoją skargę.
W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Skoro zaś skarżący skutecznie cofnął skargę, to postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.