Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 marca 2016 r. A. F. wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 listopada 2008 r. Nr XXIV/465/08 w przedmiocie "Podziału województwa Warmińsko-Mazurskiego na obwody łowieckie".
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. w sprawie P 19/13 stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 27 ust. 1 Prawa łowieckiego, a na podstawie tego przepisu została wydana zaskarżona uchwała. Nikt nigdy nie zasięgał opinii skarżącego, ani też nie uzyskał jego zgody na utworzenie obwodu łowieckiego na jego gruntach. Przedmiotowa uchwała narusza prawo własności nieruchomości i w praktyce pozbawia skarżącego tego władztwa na rzecz myśliwych.
Skarżący wskazał również, że pismem z dnia 4 lutego 2016 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały. Wniosek ten został przekazany Wojewodzie Warmińsko-Mazurskiemu, który działając w ramach nadzoru nie podzielił podnoszonych przez skarżącego argumentów i tym samym nie znalazł podstaw do skierowania skargi do sądu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Przesłanką do odrzucenia skargi w ocenie organu był brak wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a jest to bezwzględna przesłanka do skutecznego niesienia skargi do sądu na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. W przypadku nie podzielenia tej argumentacji autor odpowiedzi na skargę wskazał, że utrata mocy obowiązywania art. 27 ust. 1 Prawa łowieckiego na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego nastąpiła z dniem 22 stycznia 2016 r. Przedmiotowa uchwała podjęta została dużo wcześniej, bo w dniu 27 listopada 2008 r., co oznacza jednoznacznie, że w dniu jej podjęcia obowiązywał przepis upoważniający do ustanowienia regulacji objętych zakresem uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd zobowiązany jest do ustalenia jej dopuszczalności. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), skarga podlega odrzuceniu, jeśli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie służy żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Kontrola legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwa jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum należało więc zbadać dopuszczalność skargi.
Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Podnieść należy, że z treści art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1990r. o samorządzie województwa (Dz.U. Nr z 2016 r. poz. 486) jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu konieczne jest wcześniejsze wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa, przy czym nie jest wystarczające wezwanie dowolnego organu, bo do usunięcia naruszenia prawa musi być wezwany organ, który wydał dany przepis, w tym przypadku podjął uchwałę.
Instytucja wezwania jest surogatem środków odwoławczych, co wynika z art. 52 § 3 i 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ma na celu załatwienie sprawy przez organ, zanim konieczne będzie rozstrzygnięcie sądu.
Wezwanie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu samorządu terytorialnego, wskazanej w tym wezwaniu, konkretyzuje podmiot, którego uprawnienie lub interes prawny zostały naruszone i uchwałę za przyczyną, której to się stało (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1656/12; z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 596/12 – dostępne w bazie CBIOS).
W rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia uchwały Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie "Podziału Województwa Warmińsko-Mazurskiego na obwody łowieckie", ponieważ nigdy nie wezwał Sejmiku do usunięcia naruszenia prawa.
Skarżący na rozprawie potwierdził to, że poza pismem z dnia 4 lutego 2016 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie nie skierował żadnego innego wezwania do organu, który podjął zaskarżoną uchwałę. Przypomnieć należy, że w powyższym piśmie skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności uchwały, dlatego też zrozumiałym jest, że zostało ono przekazane przez Kolegium do Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, który w odpowiedzi stwierdził, iż nie znajduje podstaw do skierowania sprawy do sądu.
Dlatego też nie można było uznać, że skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia uchwały, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nigdy nie zostało skierowane do Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Tymczasem nie podlega wątpliwości, że wezwanie takie w myśl unormowania zawartego w art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa jest przesłanką dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę sejmiku województwa z zakresu administracji publicznej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić, jak w pkt 1 postanowienia.
W punkcie 2 postanowienia z mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono skarżącemu uiszczony wpis.