Uzasadnienie
B. F. - po oddaleniu jej skargi na decyzję o wysokości nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego - złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu stwierdziła, iż dysponuje bardzo skromnym dochodem. Rodzina utrzymuje się z alimentów (świadczeń z funduszu alimentacyjnego) w kwocie "[...]" miesięcznie na dwóch dorosłych, uczących się synów. W okresie letnim skarżąca podejmuje pracę dorywczą i z tego się utrzymuje. Jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Środki, jakimi dysponuje, są w całości pochłaniane przez bieżące wydatki mieszkaniowe i czesne za szkołę syna (w sumie ok. "[...]"/mc). Nie posiada żadnych oszczędności i nie byłaby w stanie ponieść kosztów pomocy prawnej. Z oświadczenia zawartego we wniosku wynika nadto, iż jedynym majątkiem trzyosobowej rodziny jest mieszkanie o pow. "[...]".
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.;
w skrócie: p.p.s.a.) skarżąca nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w zakresie rozstrzygnięcia zgłoszonego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Deklaracja zawarta na urzędowym formularzu wniosku, korespondująca z informacjami wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, daje podstawę do stwierdzenia, iż skarżąca znajduje się w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.