Uzasadnienie
K.D. po odrzuceniu jego skargi na decyzję odmawiającą przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych wystąpił we wniosku z 20 maja 2016 r. o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego.
W uzasadnieniu stwierdził, iż jest bezrobotnym bez prawa do zasiłku,
"nie posiada(-) jakichkolwiek przychodów ani innych źródeł na utrzymanie czy opłaty". Nie ma osób bliskich, znajomych oraz rodziny. Nie jest w stanie podjąć pierwszej lepszej pracy fizycznej z uwagi na poważne schorzenia kręgosłupa. Jak nadto wynika z zawartego we wniosku oświadczenia, skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe, nie posiada wartościowego majątku, a wydatki ponosi na czynsz (350 zł) i wyżywienie (300 zł). W piśmie przewodnim z 23 maja 2016 r. zawarta została z kolei informacja, iż pieniądze na opłacenie czynszu za wynajem lokalu w kwocie 450 zł wnioskodawca pożycza od znajomego i że jest zmuszony korzystać z pomocy finansowej znajomych i rodziny. Wskazał on też, iż na luty, marzec i kwiecień 2016 r. zostało mu przyznane 317 zł zasiłku stałego. Załączył kopie decyzji o przyznaniu mu na styczeń 2016 r. 92 zł zasiłku okresowego z powodu bezrobocia oraz 200 zł zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztu opłaty stancji i zakup żywności.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Wobec tego, iż z mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -
- - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., w skrócie: p.p.s.a.) skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jako zbędne podlega umorzeniu stosownie do art. 249 a p.p.s.a. Tym samym rozstrzygnięcie zgłoszonego wniosku ogranicza się do kwestii ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc się do okoliczności powoływanych przez skarżącego, wobec których stwierdzono konieczność przyznania mu pomocy społecznej, należy uznać, iż znajduje się on w tego rodzaju sytuacji.
Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie postanowień dotyczących prawa pomocy.