Uzasadnienie
D.P. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe. W rubryce nr 7 nie wykazał żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych, w rubryce nr 10 wykazał dochód z tytułu zasiłku stałego w kwocie 529 zł, a w rubryce nr 11 - wysokość i rodzaj miesięcznych wydatków. W rubryce nr 5 dodał, iż jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący objęty jest stałą pomocą ośrodka pomocy społecznej i uzyskuje wsparcie w różnych formach.
Wskazać należy, iż w świetle art. 239 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie z mocy ustawy. Tym samym w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku pozostaje jedynie kwestia ustanowienia adwokata.
Zgodnie z art. 262 ppsa, do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ppsa, ustanowienie adwokata następuje, jeśli osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego stwierdzić należy, iż nie pozwala ona na poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem adwokata, bez uszczerbku koniecznego dla niego utrzymania. Podstawowym źródłem jego utrzymania jest zasiłek stały w kwocie 529 zł.
Nie zabezpiecza on wszystkich niezbędnych potrzeb skarżącego i zmusza go do posiłkowania się innymi świadczeniami z pomocy społecznej. Za obiektywnie niemożliwe uznać należy zatem wygospodarowanie przez skarżącego środków pieniężnych, które mogłyby być przeznaczone na pokrycie przedmiotowych kosztów postępowania.
W konsekwencji, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 262 ppsa, należało orzec jak w sentencji.