Uzasadnienie
Z przedstawionych sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 1 lutego 2006 roku T. K. wniosła o wymeldowanie swojego byłego męża z ich wspólnego mieszkania.
Decyzją z dnia 6 kwietnia 2006 roku Burmistrz Miasta G. orzekł o wymeldowaniu A. K. z lokalu mieszkalnego nr "[...]" znajdującego się w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał to jakie dowody zebrał i stwierdził, że skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania przed 5 laty i obecnie jego centrum życiowe znajduje się poza miejscowością W. W odwołaniu od tej decyzji A. K. wniósł o jej uchylenie zarzucając jednocześnie, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, gdyż nie przesłuchał świadków zawnioskowanych przez niego to jest W. S. i W. O. Skarżący wywodził także, iż z uwagi na nieporozumienia rodzinne zmuszony był czasowo zamieszkać poza swoim domem i nigdy nie miał zamiaru opuścić swojego domu na stałe.
Wojewoda decyzją z dnia 6 czerwca 2006 roku w sprawie "[...]" zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Po opisaniu dotychczasowego przebiegu sprawy Wojewoda stwierdził, że dalsze zameldowanie A. K. w mieszkaniu nr "[...]" w W. stanowiłoby fikcję meldunkową, a w obecnym stanie prawnym meldunek jest rejestracją miejsca faktycznego pobytu i nie rodzi żadnych praw do lokalu.
A. K. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podając, że nigdy dobrowolnie i trwale nie opuścił mieszkania w W., a była żona uniemożliwia mu nie tylko pobyt w mieszkaniu, ale i pracę na gospodarstwie rolnym. Skarżący zarzucił organowi, iż nie przesłuchał zawnioskowanych przez niego świadków oraz zanegował wnioski wyprowadzone z zeznań C. K., który w zasadzie nie mógł go widzieć z uwagi na to, że tylko dwa razy do roku bywał w W.. Odwołujący się wyjaśnił, że z uwagi na niemożliwość dojazdów do pracy z W. zameldował się czasowo w J. i nie jest to żadna fikcja meldunkowa, gdyż prawo przewiduje możliwość zameldowania na pobyt czasowy lub na pobyt stały.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu uprawnień, Sąd kontroluje zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm). Wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Tego rodzaju naruszenie przepisów prawa ma miejsce w niniejszej sprawie, dlatego też skardze nie można odmówić słuszności.
Przez opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 ze zm.) należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu bez dopełnienia obowiązku meldunkowego, stosowanie przymusu wobec osoby opuszczającej lokal wyklucza dobrowolność opuszczenia lokalu.
W postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w niniejszej sprawie organy nie dokonały wszechstronnej i wnikliwej analizy materiału, który zgromadziły lub powinny zgromadzić w toku postępowania wyjaśniającego. Przykładem niezbyt dokładnej analizy dowodów jest powoływanie się na zeznania C. K., pełniącego od ośmiu lat funkcję sołtysa. Świadek ten zeznał, że nigdy w tym czasie nie widział w domu w W. skarżącego. Nie można było jednak pominąć w zeznaniach tego świadka stwierdzenia, że T. K. odwiedza on przynajmniej dwa razy do roku, a tylko czasami częściej. Zeznania te zatem wskazują, iż świadek ten nie jest dokładnie zorientowany o tym kto i kiedy przebywa w W. w mieszkaniu należącym do T. i A. K. 3
W bardzo podobny sposób należy odnieść się do analizy informacji uzyskanej z Komendy Powiatowej Policji w G. W wydanych decyzjach za dowód przyjęto tę informację, jednak nie odniesiono się do kwestii tej, że skarżący zwracał się do policji z prośbą o pomoc w umożliwieniu mu wejścia do mieszkania w miejscowości W. Należało uzyskać wyjaśnienia z Komendy Policji kiedy funkcjonariusze udawali się na interwencje na wezwanie T. K. i kiedy A. K. zwracał się do policji o pomoc w umożliwieniu mu wejścia do mieszkania.
Nie można było również pominąć milczeniem wniosków skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadków W. S. i W. O., zwłaszcza w sytuacji gdy A. K. przed organami wnosił o ich przesłuchanie. Dotychczas nie była przesłuchiwana w charakterze świadka także T. K., co jak wskazuje materiał dowodowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest czynnością niezbędną.
Uzupełniony materiał dowodowy może być niejednolity. Ta ewentualność jest prawdopodobna i w takim przypadku nie można będzie ograniczyć się w uzasadnieniu decyzji do przytoczenia tego co kto zeznał lub co wynika z danego dokumentu, należy wówczas stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnić także to dlaczego danym dowodom dano wiarę, a innym nie. Nie mogą bowiem być pomijane milczeniem okoliczności mogące mieć znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co miało miejsce w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym w tej sprawie.
Podczas rozprawy w sądzie A. K. podał, że dotychczas nie wytoczył powództwa przeciwko byłej żonie o przywrócenie naruszonego posiadania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy jednoznacznie ustalić czy skarżący dobrowolnie opuścił miejsce zamieszkania w W. i dlaczego uważa je za swoje centrum życiowe.
Dopiero po uzupełnieniu i ocenie materiału dowodowego organ powinien rozstrzygnąć czy skarżącego należy wymeldować z mieszkania w W czy też nie.
Naruszenie reguł zawartych w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu l instancji na podstawie art. 145 § 1 pktl lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W punkcie II wyroku na zasadzie art. 200 cytowanej wyżej ustawy zasądzono zwrot kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącego, zaś w punkcie III wyroku na mocy art. 152 P.p.s.a. orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.