Uzasadnienie
W dniu 22 czerwca 2021 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga E.D. i J.D. na uchwałę Rady Miejskiej w Dobrym Mieście z 26 listopada 2020 r. nr XXXVI/186/2020 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta Dobre Miasto w rejonie ulic Wojska Polskiego, Fabrycznej i granicy administracyjnej miasta.
Skarżący zarzucili, że zaskarżony akt został podjęty z przekroczeniem władztwa planistycznego.
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § [...] oraz rysunku planu w stosunku do nieruchomości oznaczonych numerami [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ gminy wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o połączenie do rozpoznania tej sprawy ze sprawą o sygnaturze akt II SA/Ol 426/21.
Organ gminy wywiódł, że podejmując zaskarżoną uchwałę działał w granicach obowiązującego prawa.
Wyrokiem z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 426/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, uwzględniając skargę Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na ww. uchwałę z 26 listopada 2020 r. nr XXXVI/186/2020, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.
Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Gminy Dobre Miasto od ww. wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK II OSK 2004/21, oddalił skargę kasacyjną i zasądził od Gminy Dobre Miasto na rzecz Wojewody Warmińsko-Mazurskiego kwotę 240 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego ma miejsce, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja występuje w szczególności, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego.
Zgodnie z przytoczoną sentencją prawomocnego wyroku z 24 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 426/21, Sąd stwierdził w całości nieważność uchwały, która w opisanym wyżej zakresie jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, Sąd nie może ponownie wyrokować w tym przedmiocie. Stosownie bowiem do art. 183 § 2 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. W tej sytuacji, niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. 1 sentencji.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżących o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych, wskazać trzeba, że stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że sąd może orzec o zwrocie kosztów postępowania tylko na rzecz skarżącego i tylko w przypadku, gdy skarga okaże się zasadna.
Natomiast skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania, zarówno wtedy, gdy jego skarga okazała się bezzasadna, jak i w przypadku, gdy orzeczenie sądu nie wypowiada się w kwestii zasadności skargi, ponieważ postępowanie sądowe okazało się bezprzedmiotowe. Wyjątki od tej zasady przewidziane są w art. 201 p.p.s.a., który reguluje zwrot kosztów w przypadku uwzględnienia skargi w trybie autokontroli (§ 1) lub umorzenia postępowania w wyniku mediacji (§ 2). Przy czym z art. 201 § 1 p.p.s.a. wynika wprost, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania, lecz tylko z przyczyny określonej w art. 54 § 3. W niniejszej sprawie przyczyną umorzenia postępowania nie było skorzystanie przez organ z uprawnienia określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a., lecz bezprzedmiotowość powstała z innej przyczyny (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) a mianowicie z tego powodu, że przestał istnieć w sensie prawnym przedmiot zaskarżenia.
W tej sytuacji zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania w oparciu o art. 201 § 1 p.p.s.a. nie było możliwe, co skutkowało oddaleniem wniosku, o czym orzeczono w pkt. 2 sentencji.