Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta z dnia "[...]" C. M. został zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 521 złotych i 90 groszy.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że C. M. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu 6.07. 2005 roku, zasiłek dla bezrobotnych otrzymywał przez okres maksymalny tj. od 14.07.2005 roku do 14.01.2006 roku, na mocy wyroku sądu został przywrócony do pracy, którą podjął w dniu 6.02.2006 roku. Skarżącemu zakład pracy wypłacił w lutym 2006 roku jednomiesięczne wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy na podstawie art. 47 k.p. W tej sytuacji zgodnie z art. 76 ust. 2 pkt 5 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99 poz1001 ze zm.) należało orzec o zwrocie zasiłku w ustalonej wysokości, gdyż zgodnie z cytowanym wyżej przepisem za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się zasiłek wypłacony za okres za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.
Od powyższej decyzji odwołał się C. M. podnosząc, że zasiłek dla bezrobotnych otrzymywał przez 6 miesięcy, a bez pracy pozostawał przez ponad 7 miesięcy, więc jednomiesięczne wynagrodzenie otrzymał za czas kiedy nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewoda decyzją z dnia "[...]" zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda powołał się na treść art. 76 ust.2 pkt 5 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazując, że pracodawca nie wskazał za jaki miesiąc wypłacił wynagrodzenie, nie można więc jednoznacznie stwierdzić, ze świadczenie to zostało wypłacone za miesiąc luty. Nienależnie pobranym świadczeniem nie jest cały okres, przez który przez który wypłacano zasiłek, lecz okres, za który wypłacono na podstawie wyroku sądu wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł C. M. domagając się jej uchylenia.
C. M. wywodził w skardze, że bez pracy i bez prawa do zasiłku pozostawał przez 36 dni a w decyzji nie udowodniono, że wypłacone wynagrodzenie pokrywa się z czasem pobierania zasiłku, zaskarżona decyzja byłaby słuszna gdyby skarżący zasiłek dla bezrobotnych pobierał przez cały okres pozostawania bez pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu uprawnień, Sąd kontroluje zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm). Wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza ona przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Tego rodzaju naruszenie przepisów prawa ma miejsce w niniejszej sprawie, dlatego też skardze nie można odmówić słuszności.
Bez wątpienia świadczeniem nienależnym, które zgodnie z przepisem art. 76 ust. 1 i ust.2 pkt 1 i 5 Ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy należy zwrócić jest zasiłek wypłacony za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę.
W niniejszej sprawie bez wątpienia należałoby zobowiązać C. M. do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych, gdyby przywrócenie go do pracy i co za tym idzie wypłata jednomiesięcznego wynagrodzenia nastąpiło w czasie kiedy pobierał on jeszcze zasiłek dla bezrobotnych. Nie można było jednak nie zauważyć czy też raczej pominąć tego, że skarżący o ponad miesiąc dłużej pozostawał bez pracy niż pobierał zasiłek dla bezrobotnych.
Tok rozumowania organu orzekającego w sprawie opierał się na założeniu, że skoro nie wiadomo za jaki okres wypłacono jednomiesięczne wynagrodzenie i nie można stwierdzić że zostało wypłacone za luty 2006 roku to trzeba przyjąć, iż zostało ono wypłacone jedynie za czas kiedy C. M. pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Domniemanie takie jest niedopuszczalne, organ administracji zarówno w tej jak i każdej innej sprawie po to aby orzec o zwrocie wypłaconego zasiłku jako świadczenia pobranego nienależnie będzie musiał w sposób pewny ustalić to, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych i wypłata wynagrodzenia przysługującego pracownikowi na podstawie art. 47 k.p. dotyczą tego samego okresu. Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu skarżącego, dotyczącego tego, że pozostawał on dłużej bez pracy niż pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Organ winien rozważyć to, czy w takim przypadku nie należy uznać, iż wynagrodzenie wypłacone na podstawie art. 47 k.p. (będące w swym charakterze prawnym odszkodowaniem w wysokości wynagrodzenia, gdyż wynagrodzenie jest świadczeniem ze stosunku pracy i nie może przysługiwać za okres w którym stosunek pracy nie istniał) zostało wypłacone za czas kiedy skarżący pozostawał bez pracy i jednocześnie nie pobierał zasiłku dla bezrobotnych.
W sytuacji gdyby uznać, iż przedmiotowe wynagrodzenie zostało wypłacone za jeden z miesięcy kiedy skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych (a tak prawdopodobnie postąpiono) to stwierdzić należy, że decyzja o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych byłaby błędna, gdyż w takiej sytuacji C. M. nie upłynąłby maksymalny okres pobierania zasiłku i powinien on pobierać zasiłek dla bezrobotnych aż do dnia podjęcia pracy.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że nastąpiło naruszenie reguł zawartych w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W punkcie II wyroku na mocy art. 152 P.p.s.a. orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.