Uzasadnienie
D. C. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na decyzję Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w sprawie zachodzą okoliczności stwarzające niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie wnioskodawcy należy wyraźnie podkreślić, iż wybudowanie linii przyniesie nieodwracalne skutki, m.in. w ograniczeniu wykorzystania inwestycyjnego działki skarżącego, która znajduje się w bardzo bliskiej odległości od terenów inwestycyjnych miasta. Wnioskodawca wskazał, że ratio legis przepisu wstrzymującego wykonanie decyzji polega na zapobieżeniu powstania znacznej szkody, nie zaś dopiero na usuwaniu zaistniałych szkód.
Nadto, wnioskodawca przywołał treść art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.; dalej: u.g.n.). Zauważył, że postanowieniem z dnia "[...]" Wojewoda wstrzymał wykonanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W świetle powyższego zdaniem wnioskodawcy, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 9 u.g.n. zasadnym jest wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na to, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa wart. 124 ust. 1 u.g.n. wstrzymanie wykonania tylko decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości niweczyłoby sens tej instytucji. W ocenie wnioskodawcy obie decyzje zostały wydane w graniach tej samej sprawy i na podstawie art. 135 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako "CBOSA").
Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, CBOSA).
Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji powyższego, strona składająca wniosek jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą. W interesie strony leży więc takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie - przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia: 22 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 373/11; 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11; 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; 1 października 2009 r., I FSK 1312/08; 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, CBOSA).
Podkreślić przy tym należy, że w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków.
Z akt sprawy wynika, iż wolą skarżącego było wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości.
Wskazać w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 9 u.g.n. w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Stosownie natomiast do art. 124 ust. 1a u.g.n. w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust.
- 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
Wstrzymanie wykonania decyzji w sposób określony w art. 9 u.g.n. nie dotyczy decyzji organów odwoławczych wydawanych w sprawach określonych m.in. w art. 124 ust. 1a u.g.n. Wykluczenie ustawowych warunków wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika z faktu, że decyzja ta wydawana jest właśnie w takich okolicznościach, które w ocenie ustawodawcy nie cierpią zwłoki. Wstrzymanie wykonania decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić jedynie na zasadach ogólnych, w wyniku zawnioskowania o wstrzymanie jej wykonania do organu odwoławczego lub sądu administracyjnego (por. J. Jaworski, A. Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami, Komentarz, 2. wydanie, Komentarze Becka, Warszawa 2011 r. str. 127, 128).
W ocenie Sądu na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami brak jest automatyzmu nakładającego obowiązek wstrzymania wykonania decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n., z tego względu, że decyzja ta ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji o zezwoleniu na ograniczenie prawa, której wykonanie jak wynika z wniosku skarżącego zostało wstrzymane postanowieniem Wojewody. Wręcz przeciwnie wykluczenie ustawowych warunków wstrzymania wykonania decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika z faktu, że decyzja ta wydawana jest właśnie w takich okolicznościach, które w ocenie ustawodawcy nie cierpią zwłoki.
Natomiast we wniosku skarżący nie podał przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Położenie działki w bardzo bliskiej odległości od bliżej nieokreślonych terenów inwestycyjnych miasta i ograniczenia w bliżej nie sprecyzowanym wykorzystaniu inwestycyjnym działki nie stanowią wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, która dotyczy inwestycji związanej z ważnym interesem gospodarczym.
Te argumenty wniosku w ocenie Sądu nie mogły przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.