Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 maja 2021 r. Gmina Miejska "[...]" – Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w "[...]" (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na opisane w sentencji postanowienia obwieszczenie Starosty "[...]". Powołując się na art. 3 § 2 pkt 4, art. 53 § 2a i art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 60 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876, dalej: u.p.s.) wniosła o stwierdzenie bezskuteczności czynności obwieszczenia z dnia "[...]". Skarżąca wskazała, że zaskarżony akt narusza jej interes prawny i skutkuje brakiem pewności dla porządku prawnego. Podniosła, że na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.s. gmina jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia odpłatności za pobyt osoby w domu pomocy społecznej. Natomiast koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i jest to czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Wskazał, że kwalifikacji zakwestionowanego obwieszczenia do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa dokonała sama skarżąca, więc powinna zachować termin do wniesienia skargi. Skoro obwieszczenie zostało opublikowane w dniu 9 marca 2021 r., to skarga z dnia 28 maja 2021 r. została wniesiona po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności albowiem postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi.
Zaskarżone w ocenianej sprawie obwieszczenie jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi na taki akt określony jest w art. 53 § 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu "jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może jednak uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę."
Określony cytowanym wyżej przepisem, 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął się zatem w dniu, w którym skarżąca dowiedziała się o podjęciu kwestionowanego obecnie aktu. W realiach ocenianej sprawy przyjąć należy, iż o wydaniu obwieszczenia skarżąca dowiedziała się w dniu 9 marca 2021 r. W tej bowiem dacie opublikowane zostało obwieszczenie Starosty Szczycieńskiego z dnia "[...]". W oparciu o akta niniejszej sprawy (art. 133 w zw. z art. 166 p.p.s.a.) brak jest przy tym podstaw do przyjmowania innej daty dowiedzenia się przez skarżącą o wydaniu obwieszczenia.
Z uwagi na powyższe przyjąć należało, iż termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął z dniem 8 kwietnia 2021 r., tj. po 30 dniach od daty publikacji obwieszczenia. Tymczasem skargę na opisany akt, wniosła skarżąca dopiero w maju 2021 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu.
Skoro przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu określonego we wskazanym przepisie Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił skargę odrzucić