Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia "[...]" ustalającą na rzecz E.- O. S.A. w Gdańsku Oddział w O. reprezentowanej przez pełnomocnika W. W. Przedsiębiorstwo Usług Inżynieryjnych "S." Sp. z o. o w O. lokalizację inwestycji celu publicznego dla działek nr: "[...]", "[...]" i "[...]", obręb Ł. dla zamierzenia związanego z budową sieci elektroenergetycznej nn 0,4 kV wraz ze złączem kablowo-pomiarowym.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., H. i J. N. podnieśli, iż Wójt Gminy G. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. nie honoruje wyroku Sądu Rejonowego w O. z 6 lutego 2009r. (sygn. akt "[...]") oddalającego wniosek właścicieli działki nr "[...]". Wskazali, iż wyrażają zgodę na prowadzenie kabla w poprzek wspólnej drogi (działka nr "[...]"), zaś dalsze rozprowadzenie kabla i lokalizacje szafki pomiarowej winno się odbyć na działce nr "[...]". Ponadto podkreślili, że dwa lata mija a urzędnik Gminy nie pojawił się w terenie, by konflikt rozwiązać polubownie.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Wskazał, że orzeczenie Sądu Rejonowego w O. z dnia 6 lutego 2009r.(sygn. akt "[...]") nie miało wpływu na kwestionowaną decyzję z uwagi na przedmiot sporu, jakim był konflikt właścicieli co do zarządzania rzeczą wspólną. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a jej wydanie następuje na wniosek inwestora, nie zaś właściciela nieruchomości, co oznacza, iż z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może wystąpić każdy.
Wobec powyższego Kolegium podtrzymało zawartą w skarżonym postanowieniu tezę, iż zgoda właściciela bądź wieczystego użytkownika terenu planowanej inwestycji w przedmiocie budowy każdego zamierzenia inwestycyjnego, rozumiana jako prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane będzie wymagana w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), każde pismo strony (w tym także skarga) powinno zawierać jej podpis. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 w zw. z art. 57 § 1 tej ustawy, do skargi jako pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy celem ich doręczenia pozostałym stronom postępowania. W przypadku niepodpisania skargi lub niezałączenia przez skarżących jej odpisów, tak jak w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, przewodniczący wzywa skarżących do uzupełnienia tych braków formalnych, zakreślając termin 7 dni pod rygorem odrzucania skargi.
Ponadto, w świetle art. 220 cytowanej ustawy, sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszących, aby pod rygorem jej odrzucenia, uiścili wpis w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne, na mocy zarządzeń Przewodniczącej Wydziału II, w dniu 22 czerwca 2010r. zostały doręczone skarżącym wezwania do podpisania skargi przez oboje skarżących, nadesłania 17 egzemplarzy odpisów skargi oraz uiszczenia wpisu w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych). Mimo prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych zaniedbania nałożonym obowiązkom, w zakreślonym terminie skarżący nadesłali do sądu jedynie własnoręcznie podpisaną skargę, nie przedłożyli natomiast żądanych odpisów skargi ani nie uiścili należnego w sprawie wpisu. Nie wykonali zatem w całości nałożonych na nich obowiązków.
W związku z powyższym, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.