Uzasadnienie
W dniu 11 maja 2009r. spółka A, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., nr "[...]’, którym organ ten umorzył postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w O. przy ulicy "[...]", dz. nr "[...]", o powierzchni 34457 m², wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tego samego dnia pełnomocnik uiścił wpis od skargi w kwocie 200 zł
Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 października 2009r., sygn. akt II SA/Ol 559/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek spółki A o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd z urzędu bada spełnienie wymogów formalnych związanych z wniesieniem skargi w celu stwierdzenia jej dopuszczalności. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest jej wniesienie w terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ppsa, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżone rozstrzygnięcie doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 19 września 2008r., zatem termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 20 października 2008r. Po tej dacie, wniesienie skargi byłoby dopuszczalne tylko w sytuacji przywrócenia przez Sąd terminu do jej wniesienia. Jednak w rozpoznawanej sprawie, z przyczyn wskazanych w postanowieniu z dnia 5 października 2009r., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został odrzucony.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, skargę należało odrzucić.
Zwrot wpisu orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" wskazanej ustawy.