Uzasadnienie
B.B. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z "[...]", wydaną w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W trybie autokontroli Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia (decyzją z "[...]", doręczoną skarżącemu 19 czerwca 2015 r.).
Wnioskiem z 29 czerwca 2015 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego. W uzasadnieniu wskazał, iż jest w trudnej sytuacji materialnej i nie stać go na opłacenie sprawy ani pełnomocnika. Oświadczył, iż we wspólnym gospodarstwie domowym pozostają z nim konkubina i 7-letnia córka, obydwie mające orzeczenia o niepełnosprawności. Na miesięczne dochody składają się: wynagrodzenie skarżącego z tytułu umowy o pracę (ok. 490 zł), zasiłek rodzinny (106 zł) i pobierany przez konkubinę zasiłek opiekuńczy (1200 zł). Skarżący nadmienił, iż miesięcznie wydatkuje 900 zł na wynajem mieszkania, 54 zł na gaz i 250 zł na alimenty dla drugiej córki.
Wobec powyższego stwierdza się, co następuje:
Ponieważ z mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.;
w skrócie: p.p.s.a.) skarżący nie ma w niniejszej sprawie obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, w zakresie rozstrzygnięcia zgłoszonego wniosku pozostaje kwestia ustanowienia radcy prawnego.
Zgodnie z art. 262 p.p.s.a., do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych odpowiednie zastosowanie mają przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy.
Jak wynika z odpowiedniego zastosowania art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika dla osoby fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść związanego z tym kosztu, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Deklaracja zawarta na urzędowym formularzu wniosku, korespondująca z informacjami wynikającymi z akt postępowania administracyjnego, daje podstawę do stwierdzenia, iż skarżący znajduje się w tego rodzaju sytuacji. Stąd też orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.