Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 14 czerwca 2017 r., Wojewoda Warmińsko–Mazurski wniósł o orzeczenie o niezgodności z prawem uchwały Zarządu Powiatu Mrągowskiego z dnia 11 maja 2016 r., Nr 59/583/2016 w sprawie akceptacji umowy najmu pomieszczeń biurowych dla Domów dla Dzieci Towarzystwa "Nasz Dom".
W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wskazał, że w jego ocenie, na posiedzeniu Zarządu Powiatu w dniu 11 maja 2016 r. nie było wymaganego kworum, ponieważ obecnych było dwóch członków Zarządu, a trzeci uczestniczył przez teletransmisję w czasie rzeczywistym, co powoduje, że udział tego ostatniego nie może zostać uznany za spełniający ustawowy wymóg "obecności" podczas głosowania.
W odpowiedzi na skargę, Powiat Mrągowski – Zarząd Powiatu wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w dniu podjęcia uchwały Zarząd liczył trzy osoby, zatem wystarczające kworum wynosiło dwie osoby i tylu członków Zarządu było obecnych na posiedzeniu oraz brało udział w głosowaniu nad zaskarżona uchwałą, natomiast trzeci członek Zarządu uczestniczył w posiedzeniu przez teletransmisję.
Pismem z dnia 20 września 2017 r. Wojewoda Warmińsko - Mazurski cofnął skargę, powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wydane w innych sprawach, w których Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru co do niedopuszczalności udziału w obradach i głosowania w trybie tzw. telekonferencji, ale jednocześnie stwierdził, że w świetle art. 24 Statutu Powiatu Mrągowskiego, skład Zarządu Powiatu obradujący w dniach 11 i 25 maja 2016 r., zapewniał wymagane kworum do podejmowania uchwał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Wobec skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego, jako dysponenta skargi, jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.
Z uwagi na to, że cofnięcie skargi jest rezygnacją strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159), oświadczenie strony złożone w tym przedmiocie należy uznać za dopuszczalne.
Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd umorzył postępowanie w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.