Uzasadnienie
Małżonkowie D. i M.B. pismem z dnia 18 lutego 2010 r. wezwali Wojewodę do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego rozporządzeniem nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (Dz.Urz. Woj. Warm.- Mazur. Nr 20, poz. 506). W uzasadnieniu podnieśli, że przedmiotowe rozporządzenie narusza ich prawo do zabudowy działki nr "[...]" obręb S. Odmówiono im bowiem uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przedmiotowej działce z uwagi na przepis § 3 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia, którym zakazano budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Planowana przez nich inwestycja miała być zlokalizowana w granicach 100 -metrowej strefy ochronnej od linii brzegowej rzeki. Wobec powyższego wnieśli o uchylenie tego zapisu w stosunku do ich działki.
Z uwagi na okoliczność, iż z dniem 1 sierpnia 2009r., stosownie do art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009r., nr 151, poz. 1220, ze zm.), utworzenie parku krajobrazowego, zmiana jego granic i likwidacja następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, Wojewoda pismem z dnia 3 marca 2010 r. przekazał wezwanie D. i M. małżonków B. Sejmikowi Województwa, którego odpis przesłano do wiadomości wnioskodawcom. Powyższe pismo wpłynęło do Sejmiku w dniu 5 marca 2010 r.
W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczący Sejmiku Województwa w piśmie z dnia 5 maja 2010r. wyjaśnił, że nie znajduje wystarczających podstaw do wystąpienia z inicjatywą uchwałodawczą w sprawie zmiany rozporządzenia w żądanym zakresie, jak również żaden z radnych, którym przedstawiono problem nie wystąpił z podobną inicjatywą, co jest tożsame z odmową uwzględniania wniesionego wezwania. Przewodniczący przyznał, że zakaz budowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej w istotny sposób ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości, jednakże wprowadzenie takiego zakazu jest zgodne z art. 17 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody.
Po otrzymaniu odpowiedzi Przewodniczącego Sejmiku w dniu 14 maja 2010 r., D. i M.B. wnieśli w dniu 20 maja 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się uchylenia przepisów rozporządzenia ograniczających ich prawo do zabudowy posiadanej działki. Ponieważ skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu przekazana została właściwemu organowi w dniu 26 maja 2010r.
W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. W uzasadnieniu podano, że przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem 60-dniowego terminu do jej wniesienia. Skoro bowiem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Wojewody w dniu 22 lutego 2010 r., które następnie w dniu 5 marca 2010 r. przekazano według właściwości do Sejmiku, zaś skarga złożona została dopiero w dniu 26 maja 2010 r., to oznacza uchybienie terminu do jej złożenia. Wyjaśniono, iż wprawdzie Przewodniczący Sejmiku wystosował pismo do skarżących z dnia 5 maja 2010 r. informując ich o braku podjęcia inicjatywy uchwałodawczej w celu zmiany kwestionowanego zapisu rozporządzenia, to pismo to nie mogło być potraktowane jako odpowiedź organu a jedynie jako odpowiedź jednego z radnych. W przypadku braku uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wniesiono o jej oddalenie, bowiem brak jest merytorycznych podstaw do uwzględnienia skargi.
Podkreślono, że zgodnie z art. 17 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody na terenie parku krajobrazowego może być wprowadzony zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegowej co oznacza, że wprowadzony zakaz jest zgodny z prawem.
W piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2010 r. skarżący podali, iż nie mogą się zgodzić ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż pismo Przewodniczącego Sejmiku z dnia 5 maja 2010 r. nie stanowiło odpowiedzi na ich wezwanie. Czekali na stanowisko organu i dlatego dopiero po otrzymaniu tego pisma w dniu 14 maja 2010 r. złożyli skargę, która dotarła do organu w dniu 26 maja 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001r., nr 142, poz. 1590 ze zm.) zwanej dalej: ustawą o s.w., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu organu samorządu województwa, który wydał przepis, do usunięcia naruszenia - zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Z przepisu tego wynika, że koniecznym warunkiem do skutecznego wniesienia skargi na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o s.w. jest uprzednie wezwanie organu samorządu województwa do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, dokonanego poprzez wydanie zaskarżonego aktu. Ustawodawca w przepisach ustawy o samorządzie województwa nie określił terminu do wniesienia takiej skargi.
Należy jednak zauważyć, że do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy o s.w. zastosowanie ma art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 ustawy p.p.s.a. i wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego i uprawnienia, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o s.w., mają taki sam charakter prawny i służą temu samemu celowi, którym jest wykorzystanie możliwości załatwienia sprawy przez organ bez konieczności wnoszenia skargi do sądu. Z tego względu nie ma podstaw do wyłączenia stosowania art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. w przypadku wnoszenia skargi na akt prawa miejscowego organu samorządu województwa (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2009r., II OSK 51/09, Lex nr 515664 dotyczące skargi na uchwałę rady gminy).
Zatem skargę na akt prawa miejscowego organu samorządu województwa, zgodnie z art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zasadniczą kwestią jest wyjaśnienie relacji między dwoma terminami, o których mowa w art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. Z analizy tego przepisu wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi.
Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007r., z. 3, poz. 60, postanowienie NSA z dnia 27 maja 2008r. sygn. II OSK 671/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa. gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie skarżący pismem z dnia 18 lutego 2010 r. (wpłynęło do organu w dniu 22 lutego 2010 r.) wezwali Wojewodę do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego rozporządzeniem nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. Ponieważ jednak od dnia 1 sierpnia 2009 r. utworzenie parku krajobrazowego, zmiana jego granic i likwidacja następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, Wojewoda pismem z dnia 3 marca 2010 r. przekazał przedmiotowe wezwanie Sejmikowi Województwa, które wpłynęło do Sejmiku w dniu 5 marca 2010 r., o czym poinformowano wnioskodawców.
Zatem dopiero od tej daty rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin na wniesienie skargi. W tym okresie Sejmik nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, a zatem termin na wniesienie skargi upływał 4 maja 2010 r. Tymczasem skarżący wnieśli skargę bezpośrednio do Sądu dopiero w dniu 20 maja 2010 r., która to skarga, z powodu złożenia jej z naruszeniem art. 54 § 1 ustawy ppsa. została przekazana Sejmikowi przez Sąd w dniu 26 maja 2010r. Zatem dopiero ten dzień mógł być uznany za wniesienie skargi.
Prawidłowo w niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnia, iż pismo Przewodniczącego Sejmiku z dnia 5 maja 2010 r. nie mogło być uznane za odpowiedź Sejmiku na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ponieważ jako organ stanowiący i kontrolny województwa organ ten wypowiada się jedynie poprzez podjęcie stosownej uchwały - art. 19 ust. 1 ustawy o s.w. Przewodniczący Sejmiku natomiast jest jedynie uprawniony do organizowania pracy sejmiku oraz prowadzenia obrad sejmiku - art. 20 ust. 3 ustawy o s.w.
Mając powyższe na względzie Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.
O zwrocie skarżącym uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.