Uzasadnienie
Zgodnie z generalną zasadą postępowania sądowoadministracyjnego określoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, 1270 ze zmianami), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątek od tej zasady stanowi instytucja prawa pomocy, mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Jak stanowi art. 246 § 1 wskazanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje:
- 1) w zakresie całkowitym (obejmującym, zgodnie z art. 245 § 2 w/w ustawy, zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika) - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania;
- 2) w zakresie częściowym (obejmującym, zgodnie z art. 245 § 3 w/w ustawy, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika) - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Opierając się na informacjach podanych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonym przez I. i H. R. po odrzuceniu ich skargi, można z całą pewnością stwierdzić, iż stać ich na poniesienie pełnych kosztów postępowania odwoławczego. Trzyosobowa rodzina, prócz dochodów z emerytury i działalności gospodarczej, wynoszących łącznie ok. 5000 zł miesięcznie (suma wartości brutto), domu (107 m2) na działce o powierzchni 721 m2 oraz samochodu m-ki Opel Astra (rocznik 1995), posiada bowiem oszczędności w kwocie 21000 zł.
W tym stanie rzeczy, na podstawie podanych przepisów, należało orzec jak w sentencji.