Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 czerwca 2017r. B/. T. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie prowadzenia uprawy leśnej i nabycia uprawnień do otrzymywania ekwiwalentu za prowadzoną uprawę leśną.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2017r., które wpłynęło do tut. Sądu w dniu również 8 sierpnia 2017r., skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że nie dopełniła stosownych formalności, ponieważ musiała nagle wyjechać do Włoch do syna, gdyż potrzebował on pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Wskazać należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Tym samym może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt. II OZ 712/08 niepubl.). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99).
Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny, wymagając od strony należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r. I CKN 1261/99).
W ocenie Sądu wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi i uiszczenia wpisu sądowego nie został należycie i przekonująco uzasadniony. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Skarżąca podała, że przyczyną niedopełnienia czynności w terminie był fakt, że musiała nagle wyjechać do Włoch do syna, gdyż potrzebował on pomocy.
W ocenie Sądu strona nie uprawdopodobniła zaistnienie okoliczności, które w sposób ewidentny i obiektywny pozbawiły by ją możliwości dopełnienia stosownych czynności w przewidzianym prawem terminie. Skarżąca podała jedynie ogólne informacje o wyjeździe i jego celu, nie popierając ich żadnymi dowodami czy też szczegółowym uzasadnieniem. Nawet jeśli jednak przyjąć, że strona musiała nagle wyjechać, to jednak w ocenie Sądu nie jest to samoistna przesłanka uzasadniająca brak winy w dopełnieniu braków formalnych jej skargi. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braku formalnego skargi zostało niewątpliwie prawidłowo odebrane przez domownika strony skarżącej. Mogła ona zatem posłużyć się osobą bliską, która w jej imieniu uiściłaby stosowny wpis.
Ponadto obecnie przebywanie za granicą nie czyni niemożliwym kontaktu z organem oraz nie przekreśla możliwości uzupełnienia braków formalnych korespondencyjnie. Strona, która dokłada wszelkiej staranności w dbaniu o swoje interesy powinna monitorować, również na odległość, stan jej spraw i odpowiednio reagować na wezwania organu, nawet posługując się osobami trzecimi. Tego jednak skarżąca nie uczyniła, a przecież wiedziała, że wniosła sprawę do Sądu.
W konsekwencji należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącej w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Doszło bowiem do tego zdaniem Sądu, w wyniku braku należytej staranności skarżącej, rozumianej jako użycie wszelkich niezbędnych sposobności i sił dla zadbania o jej interesy.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji