Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" Zastępca Dyrektora ds. świadczeń środowiskowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. działający z upoważnienia Burmistrza Miasta, w oparciu o art. 7 pkt 5,6, art. 8 ust 1 pkt 1, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 39 ust. 1 i 2, art. 98 i art. 109 ustawy o pomocy społecznej, przyznał Panu A.S. zasiłek celowy na pokrycie części kosztów leków i leczenia w wysokości 30 zł oraz odmówił przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup: gazu, żywności, opłatę czynszu i rachunku za energię elektryczną. Pouczono stronę o możliwości zaskarżenia tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
W dniu 16 czerwca 2010 r. A.S. (drogą e-mailową) przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na działalność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, którą uzupełnił pismem z dnia 17 czerwca 2010 r. także wniesionego drogą e-mailową. Zarzucił w niej, iż Dyrektor i jego pracownik Pani A.G. w sposób rażący naruszają prawo przyznając mu świadczenie w tak niskiej kwocie decyzją z "[...]". Wyjaśnił, iż jak zwykle tak niska kwota jest argumentowana kłamstwami na papierze "wyssanymi z palca". W wyniku działania tych osób pozostaje bez środków do egzystencji. Wniósł o zwolnienie ich z pracy za umyślne rozpoznawanie jego spraw w sposób dla niego niekorzystny. Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyznania mu tak niewielkiej pomocy zwłaszcza, że jest ubogim inwalidą.
Na wezwanie Sądu skarżący podpisał nadesłaną skargę.
Skarga powyższa została przekazana stosownie do art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi według właściwości do organu administracji, ze wskazaniem na tryb wnoszenia skarg do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie. Wyjaśnił, iż skarżący A.S. korzysta z pomocy MOPS w B. zgodnie z ustawą o pomocy społecznej. Pracownicy organu mają ogromne problemy ze skarżącym, gdyż nagminnie są przez stronę obrażani i pomawiani w licznych pismach kierowanych do szeregu instytucji. W związku z czym po raz kolejny Prokuratura Rejonowa w B. w dniu 25 maja 2010r. wszczęła dochodzenie w sprawie znieważania i pomawiania pracowników organu pomocy społecznej przez skarżącego (sygn. "[...]"). Podano, iż skarżący A.S. zarzucił niewłaściwe działanie przez Dyrektora MOPS w sprawie przyznanej pomocy ze środków pomocy społecznej. Wyjaśnił, że skarżący jest podopiecznym ośrodka i korzysta z pomocy MOPS w B. zgodnie z ustawą o pomocy społecznej. Od wskazanej decyzji strona skarżąca złożyła odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o czym organ ten poinformował pismem z dnia 21 czerwca 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie.
W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie został przez stronę skarżącą wykorzystany tryb postępowania poprzedzający wniesienie skargi.
Przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji z dnia "[...]" Nr "[..]", którą przyznano skarżącemu zasiłek celowy na zakup leków w wysokości 30 zł oraz odmówiono przyznania zasiłku celowego na pozostałe zgłoszone potrzeby. Decyzja ta została wydana przez organ pierwszoinstancyjny i wobec powyższego decyzja ta nie posiadała przymiotu decyzji ostatecznej, na którą służy skarga do sądu administracyjnego.
Stosownie bowiem do art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zwana dalej: Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym organem do złożenia odwołania od takiej decyzji jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze i dopiero od decyzji wydanej przez ten organ służy skarga do sądu administracyjnego. Pouczenie o możliwości wniesienia odwołania zostało zawarte w skarżonej decyzji i A.S., jak wynika z odpowiedzi na skargę, wniósł takie odwołanie składając jednocześnie skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu I instancji.
Z zasady określonej w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej; ustawą ppsa, wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 tej ustawy.
Wobec powyższego z uwagi na okoliczność, iż niniejsza skarga dotyczy decyzji Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wydanej jako decyzja pierwszoinstancyjna, od której służyło odwołanie, nie spełnia wymogów o których mowa w art. 52 § 1 ustawy ppsa. Skargę można bowiem wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jakie służyły stronie, zaś w tej sprawie skarżący wniósł skargę równocześnie z wniesionym odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.